หลังจากเซี่ยหลีพูดคุยกับทุกคนเสร็จก็ไม่ได้อยู่ต่ออีก ตรงกลับไปกับลู่ติ้งหยวนที่กองพลเกาะใต้ทันที
ตอนที่ทั้งสองคนกลับมา ทางกองพลเพิ่งเลิกชั้นเรียนภาคค่ำได้ไม่นาน เวลายังไม่ดึกเท่าไหร่
เซี่ยหลีไปหาพี่สะใภ้ไป๋เพื่อขอยืมกล้องถ่ายรูป ในใจคิดว่าจะไปใช้ไฟที่ตึกออฟฟิศ
ไม่งั้นดึกขนาดนี้ แม้ท้องฟ้าจะยังไม่มืดสนิท แต่อีกเดี๋ยวก็คงมืดจนมองไม่เห็นใครเป็นใครแล้ว
รวมแล้วต้องถ่ายคนตั้งสองพันกว่าคน จะให้เปิดแฟลชตลอดเวลาทุกวันได้ยังไง?
สุดท้ายถ่ายออกมาแต่ละคนหน้ามันเงาวาว ดูเหมือนผีกันไปหมด มันจะดูเป็นยังไง?
ฝั่งครอบครัวทหารรู้กันทั่วแล้วว่าคืนนี้จะมีการถ่ายรูป ลานบ้านในค่ำคืนนี้จึงคึกคักเป็นพิเศษ
สาวๆ หนุ่มๆ อุ้มลูกยืนอยู่ที่ลานบ้าน เอาไว้คลายร้อนไปกล่อมลูกไป รอดูเรื่องสนุกๆ ไปด้วย
คนแก่เอามือไพล่หลังเดินออกมาสูดอากาศ ต่างก็อยากรู้อยากเห็นเรื่องที่จะมีถ่ายรูปคืนนี้
คนที่อยากถ่ายรูปถึงแม้จะใส่เสื้อผ้าตัวใหม่เรียบร้อยแล้ว ก็ยังคอยจัดแต่งทรงผมและท่าทางของตัวเองอย่างพิถีพิถัน อยากจะเก็บภาพที่ดีที่สุดของตัวเองไว้ในรูปถ่าย