คุณยายแก่พอได้ยินคำพูดของพี่สะใภ้หวังก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที แต่ก็แค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนพลางตักเตือน
“อวี้เฟิน ฉันไม่ได้จะว่าอะไรเธอนะ คนเขาช่วยงานบ้านเราไว้ เลี้ยงไก่สักตัวหนึ่งเป็นการขอบคุณมันผิดตรงไหน?
อีกอย่างฟังจากที่พวกเธอคุยกันก็ดูสนิทสนมกันดี เห็นทีต้องเป็นเพื่อนกันแน่ ๆ เราเป็นคนไม่ควรตระหนี่ถี่เหนียวขนาดนี้
ถ้าเธอไม่อยากฆ่าไก่เล็ก ก็ฆ่าแม่ไก่อ้วนตัวนั้นแทนก็ได้ ไก่เล็กรออีกสองสามเดือนก็ออกไข่แล้ว”
พูดจบ นางก็หันไปทางเซี่ยหลี น้ำเสียงยิ่งอ่อนโยนลงอีก “เด็กน้อย อย่าไปฟังเขาพูดไร้สาระนะ ป้าจะตุ๋นไก่ให้กินคืนนี้ จะได้บำรุงร่างกายเธอหน่อย”
สีหน้าพี่สะใภ้หวังยิ่งแย่ลงไปอีก
แต่ยังไม่ทันที่นางจะพูดอะไร เซี่ยหลีก็ขมวดคิ้วแล้วโต้กลับทันที “ไม่ต้องหรอก คืนนี้พ่อแม่ฉันที่บ้านจะทำอาหารเอง ไก่ตัวนั้นเก็บไว้ให้เสี่ยวเป่ากินไข่เถอะ
ครอบครัวฉันกินดีอยู่ดีปกติอยู่แล้ว ไม่ได้ขาดไก่สักตัวมาเสริมร่างกาย และไม่จำเป็นต้องฆ่าไก่เพราะเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ด้วย”
ตั้งแต่ที่นางช่วยพี่สะใภ้หวังไว้ ทุกครั้งที่มาถึงกองทหาร พี่สะใภ้หวังก็จะทำหมูสามชั้นตุ๋นให้กินเสมอ