สายตาของเซี่ยหลีกวาดไปทั่วเหล่าทุกคน
เหล่าทหารองครักษ์ทั้งหมดรีบเก็บสีหน้า ไม่กล้ายิ้มฟันขาวแอบขำอีกต่อไป
เซี่ยหลีจึงเอ่ยว่า “ถ้าไม่ได้ขึ้นสมรภูมิ ตอนว่างก็ขยันฝึกให้ฉันเป็นพื้นฐาน!
อย่าคิดว่าเป็นแค่ทหารองครักษ์แล้วจะไม่ต้องพยายาม คนอื่นเขาขึ้นสมรภูมิกันแล้ว พวกแกยังยิ้มฟันขาวอยู่เลยนะ คืนนี้ฝึกเย็นที่ลานซ้อม เพิ่มคนละ 5 รอบ!”
เหล่าทหารองครักษ์: …นี่แน่ะ แก้แค้นชัด ๆ รู้งี้ไม่หัวเราะตั้งแต่แรก
กลุ่มทหารองครักษ์สละโอกาสขึ้นสมรภูมิเพียงเพื่อตามรอยนายพลผู้เป็นเจ้านาย แต่กลับไม่ได้อะไรดี ๆ กลับมาเลย ยังได้ “ของรางวัล” คนละ 5 รอบจากนายพลผู้เป็นเจ้านาย ต่างคนต่างถอนใจยาวยากอกยากใจกระจัดกระจายไป
เพราะสงครามใกล้จะปะทุ กองทัพทุกฝ่ายต้องรวมพล ทหารทุกนายล้วนฝึกหนักในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ ทำให้บรรยากาศทั้งชุมชนครอบครัวนายทหารตึงเครียดไปหมด
ฝ่ายสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แบ่งออกเป็นสองพวก พวกหนึ่งทำงานกันแบบ “ลืมตัวลืมวัน” ไม่รู้ไม่เห็นว่าวันนี้วันอะไร มีเพียงหนึ่งเป้าหมายคือสร้างอาวุธทรงพลังให้ได้โดยเร็วที่สุด เพื่อเป็นหลักยึดให้หัวเซี่ย ให้หัวเซี่ยไม่อ่อนแออีกต่อไป และไม่ต้องถูกต่างชาติรุกรานอีก
อีกพวกหนึ่งกังวลกับสงครามที่กำลังจะมาถึง ไม่มีทางทุ่มเทความสนใจทั้งหมดลงในโครงการวิจัยได้ มักรู้สึกห่วงกังวลจนจดจ่อกับงานไม่ได้
เซี่ยหลียังคงเดินตามแบบฉบับของตัวเอง
หลายวันนี้เธอไม่ได้ไปรายงานตัวที่สถาบันวิจัย ก็ไม่ได้ไปพัฒนาอาวุธต่าง ๆ ของตัวเองต่อ แต่กลับเริ่มปรับแต่งต้นแบบที่โรงงานอาวุธทำออกมาตามภาพแบบที่เธอออกแบบไว้เพื่อใช้ในสงครามเวียดนาม
ในสภาวะแบบนี้ ยิ่งไม่มีใครกล้าไปรบกวนเธอ