ผู้นำคนอื่นอาจจะไม่รู้จัก แต่ทั้งกองทัพไม่มีใครไม่รู้จักเซี่ยหลี หัวหน้าหมวดสี่ กองพันที่หนึ่ง หน่วยนาวิกโยธิน ที่เอาลูกน้องตัวเองมาซ้อมเป็นกิจวัตรประจำวัน
ชูเทียนเจียวถูกพูดถูกจุดอ่อน โกรธจนหน้าร้อน หน้าบึ้งตึงไปทั้งหน้า
รีบพูดด้วยความโกรธ: "เรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไรกับเธอ? เธอเอาฐานะอะไรมาพูดกับฉัน?
แค่หัวหน้าหมวดเล็กๆ เท่านั้น ถ้าจะเทียบจริงๆ ใครจะตำแหน่งใหญ่กว่าใครก็ไม่รู้!"
ฝ่ายศิลปวัฒนธรรมก็มียศทหารเหมือนกัน หัวหน้าหมวดเป็นยศนายสิบขั้นต่ำสุดของกองทัพ ถ้าจะเทียบจริงๆ อาจมีสาวๆ ในฝ่ายศิลปวัฒนธรรมหลายคนที่มียศสูงกว่าเซี่ยหลีก็ได้
เซี่ยหลีความหนาตัวตนของเธอเทียบเท่ากำแพงเมืองมานานแล้ว ไม่แคร์คำพูดไม่เจ็บไม่ปวดแบบนี้แม้แต่น้อย
ยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่อยากต่อยหน้ามาก
"ยศใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นคราวหน้าขึ้นสนามรบฉันจะพาเธอไปด้วยไง?"
ชูเทียนเจียว: ...
คนอื่นๆ ในฝ่ายศิลปวัฒนธรรม: ...
นี่มาป่วนเวทีใช่ไหม? ป่วนเวทีแน่นอน!!
มีคนปกติคนไหนจะให้ทหารหญิงฝ่ายศิลปวัฒนธรรมขึ้นสนามรบ!?
เซี่ยหลีมองชูเทียนเจียวที่โกรธจนเกือบร้องไห้ ถอนหายใจในใจ
มีสมองแต่ไม่รู้จักคิด กองทัพในเมื่อทหารพอเพียง จะให้คนฝ่ายศิลปวัฒนธรรมขึ้นสนามรบได้ยังไง?
แค่นี้ก็ยังจะไปเถียงกับคนอื่นอีกเหรอ?
ไม่เหมือนเธอ ถ้าใครกล้าพูดกับเธอแบบนั้น เธอจะเกาะคนนั้นไปด้วย และไปสนามรบด้วยกัน!
ถ้าตอนนั้นกองทัพไม่อนุญาต คนที่ขายหน้าก็เปลี่ยนเป็นอีกคนนึงไม่ใช่เหรอ? ในใจยังแค้นไม่หาย ก็ยังด่าถากถางได้อีกรอบ