เซี่ยหลีไม่คิดเลยว่าแม่จะเดินมาพูดประโยคแบบนี้กับเธอขึ้นมาเอง
อาจเป็นเพราะอัดความรู้สึกไว้ทั้งบ่าย เมื่อถึงจังหวะนี้เส้นเอ็นใจที่ตึงระบับก็คลายออกทันที จนจิตใจพลางพร่าไปเสียหมด และอาจเพราะบรรยากาศในโรงพยาบาลช่างเศร้าโศกเหลือเกิน ความกดดันทางจิตใจของเซี่ยหลีจึงพังทลายลง ก็ไม่รู้ว่าทำไม มือข้างหนึ่งเอื้อมไปโอบกอดแม่กลับ แล้วร้องไห้โฮออกมาดังลั่น
แม่ลูกสองคนร่ำไห้กันจนสุดชีวิต จนทำให้เซี่ยเจี้ยนกั๋วตั้งตัวไม่ถูกไปเลย
ภรรยาของเขาเป็นคนอ่อนโยนเยี่ยงสายน้ำ จะร้องไห้ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร
แต่นับตั้งแต่ครอบครัวถูกส่งลงชนบท ลูกสาวของเขาแกร่งเหมือนทหารเหล็ก แทบไม่เคยร้องไห้จริงเลยสักครั้ง บางทีก็แค่ร้องครวญครางสองสามคำเพื่อให้ได้มาซึ่งจุดประสงค์ ฝนฟ้าคะนองแต่ไม่ตกน้ำ นี่ยังเป็นครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีที่เขาเห็นลูกสาวร้องไห้ แถมยังร้องอย่างเจ็บปวดจริงใจขนาดนี้
เซี่ยเจี้ยนกั๋ววันนี้ไล่ล่าศัตรูมาเกือบทั้งวัน จากนั้นก็ปะทะกับศัตรู ต่อด้วยความเจ็บปวดจากการที่ลูกชายเข้ามาขวางกระสุนเพื่อเขาจนเสียลูก ร่ำไห้ไปหลายชั่วโมง ตอนนี้ทั้งตัวเหนื่อยล้าจนไม่เหลืออารมณ์อะไรแล้ว แม้แต่สมองก็ยังขี้เกียจจะคิด
เขาไม่มีแรงเหลืออยู่เลย นั่งอยู่ตรงนั้น แทบไม่อยากพูดจาอะไร ไม่มีแรงฮึดใด ๆ จะสะสมได้ แทบเป็นแค่การฝืนร่างกายเอาไว้ ไม่ให้ตัวเองล้มลง
เขาส่งแรงสุดท้ายที่เหลืออยู่ชี้ทางให้ภรรยา ให้เธอไปพบลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย ผลคือภรรยาเข้าไปได้ไม่นาน พอออกมาก็โอบกอดลูกสาวร่ำไห้
ทำให้เขางงงวยไปหมด
คนที่จากไปไม่ใช่ลูกชายคนรองของบ้านนี้หรือ? ทำไมเมียเก่าถึงกอดลูกสาวร้องไห้?
แถมยังพูดเรื่องโทษหรือไม่โทษอีก...
คิดได้เท่านี้ สมองที่หมุนไม่ค่อยไหวแล้วของเซี่ยเจี้ยนกั๋วก็รู้ทันตัวเอง แล้วเข้าใจว่าลูกสาวกับภรรยาเก่าของเขากำลังพูดเรื่องอะไรกัน