พูดจบ ลู่ติ้งหยวนก็ย่อตัวลงนั่งข้างๆ เซี่ยหลี คิ้วขมวดแน่น สายตาเย็นชาจ้องไปที่พ่อค้ายาไม่วางตา แล้วถามเสียงต่ำ: "พูดมาเถอะ เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?"
ประกอบกับที่พ่อค้ายาคนนี้หลายมื้อแล้วที่ปฏิเสธไม่ยอมกินข้าว และคืนแรกที่พวกเขาพัก คืนนั้นก็เกิดไฟไหม้ใหญ่ที่ inexplicable ขึ้นมา ลู่ติ้งหยวนจะเดาไม่ออกได้ยังไงว่าเรื่องนี้มีพ่อค้ายามีส่วนรู้เห็นด้วย?
ถ้าเขาไม่รู้เรื่อง ถูกจับได้ตั้งนานแล้ว
ในห้องเล็กๆ มีคนยืนอยู่สิบกว่าคน แทบจะเบียดเสียดเต็มห้องไปหมด
แม้แต่คนที่เพิ่งออกไปยิงต่อสู้กับคนอื่นแล้วมีบาดแผล ก็ไม่มีใครมีอารมณ์จะพันแผลให้ตัวเองตอนนี้
ก็เพราะเรื่องคนที่พวกเขาเฝ้าดูอยู่ถูกสลับตัวไปกลางคัน มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจเกินไป แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
พ่อค้ายายังคงถูกมัดอย่างแน่นหนา อยู่ในท่าที่ถูกเซี่ยหลีโยนไปชนกำแพงแล้วล้มลงนอนเอียงอยู่กับพื้น
เขากระดกหนังตามองขึ้นมา เผยให้เห็นดวงตาที่ไร้ความรู้สึก มองลู่ติ้งหยวนอย่างเกียจคร้าน
"จุดหมายปลายทางสุดท้ายของฉันคือเมืองหลวง พวกเธอแค่ส่งฉันไปถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยก็พอ ที่เหลือไม่ต้องถาม"