ลู่ติ้งหยวนอยากจัดการนกอินทรีเขาหรือไม่?
อยากฆ่ามันให้ตายคาบสมิรานัก!
แต่เขารู้ตัวดี พวกค้ายาเสพติดเหล่านี้เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าผี การขุดโพรงหลายรังคือเส้นทางถอยที่พวกมันเตรียมไว้แทบไม่ต้องคิด
จะจับตัวคน ๆ นี้ได้ยากเย็นเป็นไหน ๆ
ตอนนี้ทางการทหารของประเทศเมี่ยนเข้ามาแทรกแซงแล้ว แม้รัฐบาลเมี่ยนดูจะเดินไปสู่ทางตัน ภายในก็ยุ่งเหมือนปลวกไส้เต้า เพียงแค่ปล่อยให้พวกเขารู้ตัวตนของเซี่ยหลี พวกนั้นย่อมคิดหาทางจับตัวเซี่ยหลีไว้ก่อน เพื่อใช้ต่อรองกับหัวเซี่ยเป็นแน่
อันตรายขนาดไหนถ้าเซี่ยหลีต้องอยู่ที่แห่งนี้ต่อไป ย่อมจินตนาการได้ไม่ยาก
ที่นี่ไม่ใช่หัวเซี่ยอยู่แล้ว
“แต่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้ แม้พวกคุณไม่มา พวกฉันก็ล้างบางไปแล้วเจ็ดแปดหมู่บ้าน เพิ่มอีกสองหมู่บ้านที่พวกที่วางกับดักเราไปทำลายก่อนหน้า คำนวณหยาบ ๆ เรากำจัดกำลังของอินทรีฮาร์ปีไปแล้วหนึ่งในสาม
ทำไมจะไม่มีทางทำลายพวกมันให้หมดสิ้น?
คุณยังไม่เคยเผชิญหน้ากับพวกมันเลย คุณไม่รู้หรอกว่าพวกทหารกองโจรอ่อนหัดขนาดไหน! ขอแค่วางแผนดี ๆ การกวาดล้างหนึ่งหมู่บ้านง่ายเหมือนพับมือ
ถ้าคืนที่เราบุกโจมตีแล้วหมู่บ้านนั้นป้องกันแน่นหนาโคตร ๆ ก็แค่เลี้ยวหัวไปลอบโจมตีหมู่บ้านอื่น พรุ่งนี้ค่อยกลับมาจัดการพวกมันก็ได้
วิธีการย่อมมีมากกว่าอุปสรรคเสมอ ไม่ใช่หรือ?”
เซี่ยหลีมองลู่ติ้งหยวนที่กังวลเรื่องความปลอดภัยของเธอ จึงวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียกับเขาอย่างใจเย็นตลอดมา ราวกับไม่แฝงความรู้สึกส่วนตัวแม้แต่นิดเดียว สายตาจ้องมองลู่ติ้งหยวนตรง ๆ ด้วยความจริงจังที่แทบไม่เคยเห็นมาก่อน “อีกอย่างนะ คุณไม่อยากแก้แค้นด้วยมือตัวเองเองเหรอ?