ลู่ติ้งหยวนอาศัยทักษะการสอดแนมที่สั่งสมมาจากการฝึกกับปู่ในกองทัพตั้งแต่เด็กมาหลายสิบปี พาเซี่ยหลีหลบหนีออกมาจากหอพักชายได้อย่างราบรื่น โดยที่ทหารยามตรวจตราไม่พบเห็นแม้แต่คนเดียว
จนกระทั่งทั้งคู่แอบย่องไปถึงที่ที่ไม่มีผู้คน จึงได้หายใจเป็นอิสระ
ที่นี่คือลานหลังโรงอาหาร ตอนนี้ถึงแม้ไฟตะเกียงบนเสาไฟฟ้าริมทางจะยังส่องสว่างอยู่ แต่ก็เงียบสงบมาก มีเพียงแมลงตัวเล็กๆ ที่บินชนหลอดไฟจนเกิดเสียง "ปังๆ" เบาๆ
ตอนนี้ลู่ติ้งหยวนยังรู้สึกโกรธกับพฤติกรรมเสี่ยงอันตรายและพิลึกพิกลของเซี่ยหลีที่คลานขึ้นไปหลายสิบเมตรในความมืดตอนกลางดึก
เขาพยายามปรับอารมณ์ให้สงบ สายตามองไปที่ใบหน้าของเซี่ยหลี แล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด: "หาฉันมีเรื่องอะไร ถึงรีบร้อนขนาดนี้ ต้องปีนขึ้นไปชั้นสี่ตอนกลางดึก รออีกคืนหนึ่งไม่ได้หรือไง?"