เสียงคุ้นเคยของเซี่ยหลีดังแว่วมาอีกครั้งจากปลายสาย น่าจะเป็นชายวัยกลางคนคนเดียวกับที่เพิ่ง "ปลอบโยนด้วยความรู้สึก ชักจูงด้วยเหตุผล" กับเธอเมื่อครู่
"เซี่ยหลี ตัดสายโดยพลการแบบนี้ มันเป็นท่าทีแบบไหนกัน!? ยังถือพวกเราเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่หรือเปล่า!?
เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นิดหนึ่งก็รู้แต่อาละวาด คนแบบเธอใครจะเอาล่ะ!?
ฉันพูดไว้ตรงนี้แล้ว: เพื่อความก้าวหน้าและพัฒนาการของหัวเซี่ย เพื่อรั้งระดับเทคโนโลยีของชาวต่างชาติ มิให้บ่มเพาะความทะเยอทะยานและโจมตีหัวเซี่ย ข้อเสนอที่เคารพนับถือต่างชาติเหนือบ้านตัวเองแบบเธอนี่ ฉันไม่เห็นด้วยเด็ดขาด!"
"เชีย!"
เซี่ยหลีไม่เสียมารยาทให้แม้แต่นิด เสียงหัวเราะเยาะเบา ๆ รั่วไหลออกจากริมฝีปาก
"เก่งนักก็ลงมือสิ ฉันไม่ทำแล้ว
ไม่มีทั้งอุปกรณ์ทั้งวัสดุ เสนอความเห็นก็ไม่มีใครรับ ไม่ต้องการให้ฉันลงมือทำงาน แล้วมาตามหาฉันทำไม!?
ขออะไรก็ไม่มี เสนอวิธีการให้ก็ยังนั่งว่ากล่าวกันอยู่ตรงนั้น งี้แปลว่าไง พวกผู้บริหารไม่มีความสามารถจะผลักดัน ให้นักวิจัยคนหนึ่งอย่างฉันมาเป็นเบื้องหลังรองรับให้ แล้วหนีความรับผิดชอบของพวกเธอสบาย ๆ งั้นรึ?