ภายในสถาบันวิจัย
เซี่ยหลีก้มหน้าอ่านเอกสารบนโต๊ะมาทั้งเช้าจนปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว เธอกำหนัดฟาดฟายหลังตัวเองสักรอบ แล้วยืดเส้นยืดสายยาวออกมา พร้อมเสียงลั่นแกรก ๆ เหมือนหุ่นยนต์รุ่นเก่าที่เพิ่งถูกสตาร์ตใหม่
ช่วงนั้นเธอรู้สึกเหมือนวิญญาณถูกยืดออกไปพร้อมกันทั้งหมด นั่งนาน ๆ ยังไงก็เป็นศัตรูตัวร้ายของสิ่งมีชีวิตคาร์บอนจริง ๆ “มือใหม่” ก็กำลังจะกลายเป็น “ของเก่าสนิมขึ้น” ซะแล้ว
เงยหน้ามองนาฬิกาแขวนบนผนัง บัดนี้เป็นเวลา 11:10
ตามปกตินาฬิกาพวกเขาเลิกงาน 11:30 นาฬิกา เหลือเวลาอีก 20 นาทีก็จะถึงคาบเลิกงาน
เซี่ยหลีนึกถึงตอนเช้าที่เธอพาลูกชายไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล หน้าเต็มไปด้วยข้อความว่า “ฉันสงบสติอยู่” แต่สายตากลับไม่เคยหลุดจากใบหน้าเด็ก ๆ ที่ร้องไห้โวยวายเลย ดูท่าทีแล้วคือฝืนทำตัวให้ใจเย็นสุดชีวิตของนากน้อยตัวนั้นชะมัด
เธอเลยลุกขึ้นยืน โยนเอกสารที่ยังอ่านไม่หมดลงบนโต๊ะเฉย ๆ เตรียมไปแอบดูว่าวันนี้ลูกชายอ้วนน้อยของบ้านปรับตัวกับโรงเรียนอนุบาลเป็นยังไงบ้าง งานอื่นค่อยกลับมาทำตอนบ่ายหลังกินข้าว
แต่จะคิดก็รู้อยู่แก่ใจ ด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่นิ่งเสมือน 150 ตลอดปี กับสภาวะอารมณ์ที่ราบเรียบราวกาปิบารา ในโรงเรียนอนุบาลนั้น ลูกชายเธอคงทำได้สุด ๆ ก็แค่ใช้พลังคนเดียวแยกทั้งห้องเรียนให้อยู่ห่าง ๆ แต่คงไม่ทำเรื่องให้หัวปวดใจใหญ่อะไรออกมาหรอก