แม่ลู่กับพ่อลูนั่งชิดกันมาก ในยุคนี้เสียงโทรศัพท์ดังมาก เธอจึงได้ยินเสียงจากปลายสายที่พูดว่า "ฉันคือเซี่ยหลี" อย่างชัดเจน
เธอรู้ดีว่า คนคนนี้คือคนที่ลูกชายรักสุดหัวใจ
เธอยื่นมือไปรับหูโทรศัพท์ มือลื่น หูโทรศัพท์เกือบหลุดตกพื้น
พ่อลู่ช่วยคว้าไว้ได้ทัน จึงพ้นจากสภาพน่าอายที่หูโทรศัพท์จะร่วงลงพื้น
แม่ลู่เม้มริมฝีปาก หยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมากล่าวว่า "สวัสดีจ้า สหายเซี่ยน้อย ฉันเป็นแม่ของลู่ติ้งหยวน
เธอหาฉันมีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?"
จากปลายสายมีเสียงของเซี่ยหลีที่ฉะฉานแคล่วคล่อง ไม่มีความลังเลใด ๆ ดังมา
"คุณป้าเจ้า สวัสดีค่ะ ที่โทรหาคุณป้าเพราะมีเรื่องอยากจะรบกวนให้ช่วยหน่อยค่ะ"
แม่ลู่ไม่คิดว่าเซี่ยหลีจะโทรมาเพื่อขอให้ช่วย เธอยังคิดว่าเซี่ยหลีคงจะมาไว้อาลัยให้ลู่ติ้งหยวนเสียอีก
คิดก็รู้ว่า เซี่ยหลีได้เบอร์โทรศัพท์นี้มา ก็ต้องเป็นลูกชายเธอให้แน่นอน