เซี่ยหลีได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองชายหนุ่มด้วยความเวทนาอยู่บ้าง แต่ก็ยังปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "ขอโทษนะ ฉันลงมาที่โลกมนุษย์มีภารกิจต้องทำ ตอบตกลงกับเธอไม่ได้"
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ไยดี
อย่างที่เขาว่ากัน ยิ่งวิ่งตามยิ่งไม่ใช่ของดี จะตกปลาก็ต้องตกปลาตัวใหญ่ เจ้าหนุ่มนี่น้ำหนักยังไม่พอ
แต่ขอแค่ตัวตนของนางแพร่กระจายออกไป ยังไงก็ต้องมีปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดขึ้นมาได้
ชายหนุ่มเห็นว่าเซี่ยหลีจะไปจริงๆ ไม่มีความคิดจะช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย ก็เริ่มร้อนใจทันที
เขารีบเข้ามาขวางหน้าเซี่ยหลี แล้ว "ตุ้บ" หนึ่งคุกเข่าลง เลียนแบบท่าทางของอวิ๋นอี้เมื่อครู่ เริ่มก้มหัวให้เซี่ยหลีอย่างบ้าคลั่ง
"ขอร้องเทพธิดาช่วยแม่กับน้องสาวของผมด้วย ผมจะถวายเครื่องบูชาให้ท่านอย่างเพียงพอ สุดกำลังความสามารถ มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ท่าน!"
"ขอร้องล่ะ ช่วยพวกเขาด้วยเถอะ!"
ฉากนี้คนทั่วไปเห็นแล้วคงอดรู้สึกเวทนาไม่ได้ แต่เซี่ยหลีกลับไม่รู้สึกอะไร เพราะเธอคิดว่าคนในเมืองฉงพวกนั้นยังไงก็ไม่ตายในเร็ววันนี้หรอก
จากที่เธอประเมินไว้ สตรีและเด็กในเมืองนั้นที่มักเวียนหัวหรือบางทีก็เป็นลมไปกลางอากาศ ทั้งหมดเป็นเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ
เมืองฉงเพราะเหตุผลทางศาสนา อาหารที่กินจึงค่อนข้างจืดชืด ยิ่งในยุคนี้ไม่มีอะไรมันๆ ให้กินด้วย ไม่มีอะไรที่มีแคลอรีสูงหรือมีคุณค่าทางโภชนาการให้กิน ทรัพยากรอาหารไม่เพียงพอ