ข่าวหนึ่งชิ้นยาวเหยียด หลักฐานกระจัดกระจายไปพรมแดนใต้สุดถึงปลายฟ้าเหนือ แต่ทั้งหมดก็ชี้ไปที่ "ผู้เคราะห์ร้าย" อย่างเซี่ยหลีเพียงคนเดียว
ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าเจ้า "เพื่อนร่วมชาติ" เซี่ยหลีคนนี้ไร้สาระอยู่ทุกซอกทุกมุมของฮั่นเซี่ยเลยใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นร่องรอยความผิดที่ชาวต่างชาติร้ายกากับเธอจะครอบคลุมทั่วทั้งฮั่นเซี่ยได้อย่างไร?
นักข่าว: ...
นักข่าวก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเซี่ยหลีถึงอยู่ทุกที่เหมือนเทพเจ้าในคำสอนศาสนา ถึงขนาดมี "หนังสือตำหนิติเตียน" แปลกๆ แบบนี้โผล่มา ยิ่งเอามาวางรวมกันมากมายแบบนี้ ดูแล้วก็รู้เลยว่ามีปัญหา
แต่ทางฝ่ายบนให้ข้อมูลมาแบบนี้ เขาจะทำอะไรได้ล่ะ?
ก็ทำได้แค่เขียนตามที่ฝ่ายบนสั่งเท่านั้น!
นักข่าวมองไปที่หัวหน้าบรรณาธิการของตน ดวงตาเต็มไปด้วยความจนปัญญา: "ดูแล้วรู้เลยว่านี่เป็นคำสั่งที่ฝ่ายบนตั้งใจสั่งลงมา อยากออกมาปกป้องเซี่ยหลี ไม่ต้องสนใจว่าด้วยเหตุผลอะไร เราต้องลงพิมพ์อยู่ดี ใช่ไหม?"
คนทำหนังสือพิมพ์แต่ไม่อาจแสวงหาความจริงได้ตลอดไป นั่นแหละความน่าเศร้าของนักหนังสือพิมพ์
แค่เพียงบทความชิ้นนี้เป็นฝีมือเขาเขียน ต่อจากนี้ในหมู่เพื่อนร่วมอาชีพก็คงถูกหัวเราะเยาะ: เขียนได้ทุกแบบจริงๆ เลย
หัวหน้าบรรณาธิการถอนใจยาว วางรายงานที่อ่านแล้วปวดศีรษะจนตาปั๊มลงบนโต๊ะ แล้วโบกมือไล่นักข่าวอย่างไร้เรี่ยวแรง
"เอาเถอะ ฝ่ายบนสั่งให้ลง ก็ลงได้"
ชาวต่างชาติจะเชื่อหรือไม่ก็ช่างเถอะ ยังไงก็ตาม ถ้าไม่ใช้ความคิด คนปกติที่เห็นหลักฐานแปลกๆ เต็มไปด้วยความเกลียดชังขนาดนี้ ก็ถูกปลุกกระแสความแค้นร่วมกันได้จริงๆ
ส่วนที่เหลือก็รอดูว่าฝ่ายบนจะวางแผนอย่างไร
เรื่องเดียวกันนี้ ในสำนักพิมพ์หลายแห่งก็ดำเนินไปในทิศทางเดียวกัน