ไม่อยากทำให้งูตื่นตกใจ เซี่ยหลีจึงยังคงจับแขนชายวัยกลางคนไว้แน่น พลางสีหน้าเย็นชาพูดว่า "พี่สะใภ้ ฉันดูท่าทีของพี่แล้วรู้ทันทีว่าพี่ถูกบังคับ
ไม่เป็นไร ครอบครัวของพวกเราที่มู่เค่อจิ้นไปรบในสนามรบ กองทัพต้องไม่ปล่อยให้พี่ต้องทนรับความอยุติธรรมแบบนี้แน่นอน
พี่พักผ่อนที่โรงพยาบาลให้สบาย ๆ ก่อนเถอะ ฉันจะพาเขาไปที่กองทัพ ให้เหล่าผู้นำในกองทัพตักเตือนเขาสักหน่อย"
พูดจบ เซี่ยหลีก็วางของที่ถืออยู่ลงบนเตียง แล้วลากตัวคนออกไป
ชายวัยกลางคน: !!!
เซินเจียว: !!!!
กำลังพูดถึงเรื่องเงินอยู่อย่างดี ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงจะพาคนไปส่งกองทัพได้ล่ะ?
ถึงแม้ว่าพ่อบุญธรรมของเธอจะแอบแฝงตัวอยู่ที่เกาะใต้มาหลายปี ตัวตนต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน แต่ใครจะรู้ว่าพอถูกพาไปที่กองทัพแล้วจะเกิดเหตุการณ์อื่นขึ้นอีกหรือไม่?!
เซินเจียวรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที
เธอดีดตัวลุกขึ้นนั่งอย่างแรง จนดึงรอยแผลแล้วส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
“เสี่ยว, เสี่ยวเซี่ย ยังไงก็อย่าไปสร้างความยุ่งยากให้องค์กรจะดีกว่า
เขายังไงก็เป็นพ่อบุญธรรมของฉัน ที่ซื้อฉันกลับมาจากมือโจรลักเด็กและเลี้ยงดูฉันมา ฉันมีบุญคุณที่ต้องตอบแทน"
เซินเจียวแอบด่าเซี่ยหลีในใจว่าเจ้าเล่ห์ เธอทำเพื่อเธอมากมายขนาดนั้น แต่เธอกลับไว้ใจและเชื่อฟังเธอไม่เต็มใจ เธอช่างเป็นคนเนรคุณจริง ๆ
แต่บนใบหน้ากลับต้องยิ้มอ่อนโยนอธิบายให้เซี่ยหลีฟัง ราวกับต้องตัดสินใจอย่างหนักหนา แม้แต่น้ำเสียงยังแฝงไปด้วยคำวิงวอน