เจ้าเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หุบตัวกลับลงมาจากเนินดินเล็กๆ แล้วเข้าไปนอนเบียดกับเซี่ยหลี พร้อมส่งปืนให้
“หัวหน้าหมวด รีบหน่อยเถอะ กำลังรบกันอยู่”
เซี่ยหลีไม่พูดอะไร
เพียงสองวินาทีสั้นๆ ก็ถอดปืนทั้งกระบอกออกเป็นชิ้นส่วน
นางเทียบชิ้นส่วนของทั้งสองคนอย่างละเอียด มุมปากกระตุกโดยไม่รู้ตัว สายตาที่มองเจ้าเฉียงชวนให้ประหลาดใจ
“ปืนของนายเวลายิงมันไม่กระเด็นเข้าหน้าหรอกหรือ?”
จ้าวเฉียง: “...กำลังรบกันอยู่ กระเด็นเข้าหน้าแล้วก็ต้องรบต่อไปไม่ใช่หรือ?”
เซี่ยหลี: ...
คำพูดนี้ทำให้เซี่ยหลีพูดไม่ออกไปเลย ไม่มีคำใดจะโต้ตอบ
ไม่ต้องไปหยิบปืนของคนอื่นมาดูอีกแล้ว โรคนี้คงเป็นปัญหาที่รูปแบบมาตรฐาน ปืนทุกกระบอกคงเป็นแบบนี้
ไม่ใช่ปืนของคนอื่นใช้งานได้ดี แต่เพียงคนอื่นทนได้ ไอ้เราทนไม่ได้เท่านั้นเอง
นางบ่นด้วยความรังเกียจ “ไอ้ขยะแบบนี้ ยิงทีหน้าเปียกไปหมด ยังไม่เท่าปืนกึ่งอัตโนมัติ 56 ที่มีอยู่เดิมด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ยังลอกแบบเอเค 47 ของเขามา”
จ้าวเฉียง: ...
เจ้าเฉียงรู้สึกว่าการบ่นปืนที่เพิ่งแจกใหม่กลางสมรภูมิไม่ค่อยดีนัก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะวิจารณ์สักหน่อย