เซี่ยหลีเข้าใจความจริงข้อนี้ ผู้บัญชาการกองพลหลิวและลู่ติ้งหยวนก็เข้าใจเช่นกัน
ผู้บัญชาการกองพลหลิวยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าอย่างจนใจ "ผมในฐานะหัวหน้าเขตทหาร ไม่รู้จะควรชื่นชมพวกคุณที่ปกปิดกันแบบนี้ดี หรือควรตำหนิที่พวกเขาทำผิดวินัยทหารดี"
เซี่ยหลีเงยหน้ามองเขา มุมปากยกยิ้มอย่างกับเด็กแถวข้างถนน
"ก็ต้องชมสิคะ
ถ้าคุณทำให้ความกระตือรือร้นของพวกเขาหมดไป แล้วคราวหน้าฉันจะแอบหนี้ออกมาได้ยังไงล่ะ?"
ผู้บัญชาการกองพลหลิว: ...
เขาสงสัยมากว่าเด็กสาวคนนี้เป็นคนดูสีรู้จักกาลเทศะจริง ๆ
รู้ว่าอยากให้เธอ "ออกมาบ่อย ๆ" จึงเอาคำพูดพวกนี้มาช่วยลูกน้องตัวเองแก้ตัว
ลู่ติ้งหยวนเห็นเซี่ยหลีทำให้ผู้บัญชาการกองพลหลิวพูดไม่ออก ก็รู้สึกขำอยู่ในใจ
ทำหน้าตาเคร่งขรึมสุดขีด แล้วออกตัวช่วย "ในเมื่อทุกคนมาครบแล้ว งั้นเราเริ่มทดสอบกันเลยดีกว่า"
ผู้บัญชาการกองพลหลิวได้ยินก็หันไปมองลู่ติ้งหยวน พยักหน้า "นายกับอ๋องห้าขึ้นรถถังไป ส่วนพวกเราที่เหลือดูอยู่ข้างนอก"
ในใจผู้บัญชาการกองพลหลิวรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
เขาได้ยินว่ารถถังที่ปรับปรุงใหม่คันนี้สมรรถนะดีมาก ในฐานะคนเป็นทหาร จะไม่คิดขึ้นรถถังไปขับเองได้ยังไง?
แต่เขาอายุมากแล้ว ปฏิกิริยาตอบสนองไม่เหมือนเมื่อก่อน ได้แต่ดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้า สายตาของเขากับเซี่ยหลีสบกันชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็เดินนำอ๋องห้าก้าวยาว ๆ ไปทางรถถัง
เพื่อปกปิดไม่ให้ใครเห็น รถถังทั้งหมดของเขตทหารตอนข้ามานั้นคลุมด้วยผ้าทหารสีเขียวทั้งสิ้น