ซ่าหลีหันกลับไปมองหลิวหัวเฉิงอย่างทำหน้างง ๆ แม้แต่แววตายังสื่อความหมายโดยไม่ปิดบังเลยว่า "คิดอะไรอยู่?" เธอพูดขึ้นอย่างสุดซึ้งจริงใจ:
"ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น?
การทิ้งรอยเท้ากับการทิ้งรอยยางล้อมันต่างกันตรงไหน? ทั้งคู่ก็เป็นรอยที่ตามหาไปหาร่องรอยของพวกมันได้เหมือนกันทั้งนั้น
เว้นแต่ว่าพวกมันจะเอาลิงมาขึ้นรถด้วย แล้วตลอดทางมีสัตว์เล็กช่วยกันกลิ้งล้อให้ สุดท้ายพวกเราจะตามไปได้แค่ลิง ไม่เจอตัวพวกมัน ไม่อย่างนั้นการทิ้งรอยยางล้อแทนรอยเท้ามันมีประโยชน์อะไร?"
ฟังจินปุ้นที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนก็อดให้มุมปากกระตุกไม่ได้ ฝีเท้าที่กำลังเดินไปข้างหน้าพร้อมกันทั้งหมดไม่หยุดเลยสักนิด แต่เขาก็เผลอพูดขึ้นว่า "ท่านผู้การ สมมติฐานของท่านตั้งอยู่บนผลลัพธ์ที่ว่าพวกเราจับคนได้แน่นอน แต่ในสายตาของพวกมัน พวกเราอาจตามทันพวกมันก็ไม่เสมอไป
ถ้าระหว่างหลบหนีพวกเราตามคนไม่เจอ แม้ต่อมาจะมีทหารสืบราชการลับมาสำรวจ หรือผู้เชี่ยวชาญด้านพิสูจน์ร่องรอยมาตรวจสอบ สิ่งที่จะพบได้ก็มีแค่โรงงานผู้ผลิตยางล้อ ไม่ใช่ข้อมูลของคนที่หลบหนี