กัวโซ่วเยี่ยเห็นลู่ติ้งหยวนได้อย่างชัดเจนเช่นกัน
เมื่อเห็นเพื่อนสนิทของลูกชายตัวเองไปปรากฏตัวอยู่ในค่ายของศัตรู กัวโซ่วเยี่ยในใจก็อดไม่ได้ที่จะตกใจสุดขีด
แต่ปฏิกิริยาของทั้งคู่รวดเร็วปานสายฟ้า ต่อให้ในใจจะตกใจแทบตาย ใบหน้าก็ไม่แสดงอะไรออกมาแม้แต่น้อย
สายตาประสานกันเพียงเสี้ยววินาที ก็รีบเบนหนีออกจากกันทันที ไม่มีสายตาที่บรรจบกันอีกแม้ครั้งเดียว ทำเป็นไม่เห็นกันทั้งคู่
เมื่อครู่ลู่ติ้งหยวนตกใจจนเกินไป จริง ๆ แล้วไม่ได้ฟังว่าหัวหน้าชุดที่นำพวกเขามาพูดอะไรไปบ้าง
แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางเขาจากการใช้คำตอบแบบครอบจักรวาล ตอบอย่างจริงจังสุดขีดว่า "ครับท่าน"
หัวหน้าชุดพอใจกับท่าทีของลู่ติ้งหยวนเป็นอย่างมาก
คนหนุ่มสาวสมัยนี้ต่างถือตัวว่าตัวเองเก่งกาจ ไม่ยอมฟังคำสั่งสอนของผู้ใหญ่กันทั้งนั้น
เจ้าหนูตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าคนนี้แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง อย่างน้อยเขาก็ฟังคนพูดรู้เรื่อง
เขาพยักหน้าด้วยความชื่นชม
"เจ้าไม่เลว!"
พวกเขามาถึงก่อน ยังไม่ถึงเวลาเข้าแถวรวมพลตอนนี้ ทีมอื่น ๆ ยังมาไม่ครบ
หัวหน้าชุดได้แต่สั่งให้พวกเขาถอยห่างออกจากกันเล็กน้อย รอคอยคนอื่น ๆ ไปด้วยกัน
ลู่ติ้งหยวนตั้งแต่ยืนยันตัวตนของอีกฝ่ายได้ ก็ไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว สมองหมุนตลอดเวลาว่าจะใช้คนที่มีอยู่เพียง 4 คนในมือ ช่วยชีวิตคนออกไปให้ปลอดภัยได้อย่างไรในระหว่างที่อีกฝ่ายมีคนเป็นร้อยเดินทาง