มู่เค่อจิ้นหน้าตาตื่นตกใจ รีบหลบให้พ้นชะตากรรมที่ต้องโดนเตะ ราวกับมีหนังยางรัดแน่นอยู่ทั้งตัว "ชู้ว!" รวดเดียวก็เด้งกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง
ทำไมล่ะ? ก็แค่ถามเฉยๆ ตั้งตัวโมโหใหญ่โตเพื่ออะไร?
ไม่รู้จักกันสักนิดคงคิดว่าเขาไม่อยากให้ลู่ติ้งหยวนกับเซี่ยหลีคบหากัน พอพูดถึงถึงได้โกรธจนหน้าร้อนขนาดนี้!
แต่ที่ได้ยินจากท่านผู้การดูท่าแล้ว คนสองคนนั้นคงยังไม่ได้ยื่นรายงานการคบหากัน
เฮอะ น่าเสียดาย
ถ้าเซี่ยหลีตัวหายนะคนนั้นได้อยู่กับลู่ผู้เฒ่า ลูกเขยตัวน้อยของบ้านพวกเขาก็จะได้หลุดพ้นเสียที
ผู้การไป๋ที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่เดิม มองประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทด้วยหน้าตาบูดบึ้งดวงซวย อยากจะเดินขึ้นไปถีบซ้ำอีกสองทีให้หายคันเท้า
ตกใจแทบตาย! เจ้าเสี่ยวมู่นี่วันๆ ใส่สมองไปกับอะไรกันอยู่เนี่ย? ปกติบ้างไม่ได้หรือไง!
เซี่ยหลีเดินตามลู่ติ้งหยวนมาตรงข้างๆ WS-111 มองเจ้ายักษ์เขียวตัวมหึมาที่อยู่ตรงหน้า อุทานในใจ ที่แท้ก็... นี่มันดูน่ารักดีนี่นา!
ตอนดูแบบแปลนโครงสร้างเมื่อกี้ยังไม่เห็นภาพเท่าไหร่ แต่พอมาเห็นของจริงแล้วต้องยอมรับว่า รูปร่างมันแปลกประหลาดจริงๆ
นอกจากป้อมปืนรถถังพื้นฐานแล้ว ข้างบนยังมีปืนใหญ่เล็กๆ อีกหนึ่งกระบอก มองแล้วเหมือนเด็กผมจุกเอาซะอย่างนั้น
ลู่ติ้งหยวนเห็นเซี่ยหลีเดินวนดูรถถังไปทั่วตั้งแต่มาถึง ก็เดินไปที่กล่องมอเตอร์ไฟฟ้าที่อยู่ไม่ไกล เปิดฝากล่องออก แล้วหยิบกล่องเครื่องมือออกมาจากข้างใน
หันหลังถือกล่องเครื่องมือเดินก้าวยาวๆ กลับมา แล้วถามเซี่ยหลีที่ยืนมองเหมือนคนดูมหรสพ "จะถอดไหม?"