ลู่ติ้งหยวนมองหญิงสาวที่คิดถึงสุดหัวใจวิ่งเข้ามาหา บอกว่าไม่ดีใจก็คงไม่จริง
แต่เด็กหญิงคนนี้มันก็ตัวดีจริง ๆ รู้ทั้งรู้ว่าสมรภูมิอันตรายแค่ไหน ยังกล้าวิ่งมาเอง เขาจะไม่โมโหได้ยังไง
แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว เห็นหญิงสาววิ่งเข้ามาอย่างพลุกพล่านขนาดนี้ เขาก็อดใจไม่ไหว อ่อนโยนลงเอง
เร่งฝีเท้า ลู่ติ้งหยวนวิ่งเข้าไปหาเซี่ยหลีเช่นกัน
ช่างมันเถอะ เรื่องอะไรค่อยว่ากันทีหลัง
เซี่ยหลีเห็นลู่ติ้งหยวนแล้ว ความรู้สึกในใจปั่นป่วนระคนกันทุกอย่าง ความเป็นห่วงเป็นใย และความดื้อรั้นที่แม้ตัวเองก็เข้าใจไม่ถึง ที่ทำตัวหลอกตัวเองอยู่นาน ดูเหมือนจะระเหิดหายไปหมดสิ้นในวินาทีนี้
คนคนนั้นก็ยังเป็นคนคนนั้น ครบถ้วนสมบูรณ์ทุกส่วน
เธอพุ่งเข้าไปหาลู่ติ้งหยวน กระโดดซบเข้าอ้อมกอดเขาเต็มแรง แล้วแขวนตัวอยู่บนตัวเขา
สองมือกอดคอลู่ติ้งหยวนแน่น คางเกยลงบนบ่ากว้างของเขา
"ลู่ติ้งหยวน! ฉันนึกว่าแกตายไปแล้ว!!"