เซี่ยหลีเห็นสีหน้าของเซี่ยเสี่ยวเป่าที่ดูจะเป็นเด็กทะเลาะกับเพื่อนร่วมชั้นซะสนิท ทั้งที่ทุกคนใจเดียวกันไม่ยอมไปฟ้องครูหรือผู้ปกครอง กลัวโดนว่าเป็นพวกชอบฟ้อง ก็รู้ได้ทันทีว่าหัวสมองของเซี่ยเสี่ยวเป่าคิดอะไรอยู่
เธอมองเซี่ยเสี่ยวเป่าขึ้นล่องด้วยสีหน้าประหลาดใจ แล้วหัวเราะเบา ๆ "ต่อไปไม่มีใครกล้าออกรบร่วมกับแกก็ดีอยู่แล้ว
ถ้ามีภูเขาใหญ่ให้พึ่งในบ้านแล้วทำไมไม่ใช้ล่ะ?
การอวดความสามารถส่วนตัวก็คือความสามารถส่วนตัว แต่ฉากหลังของครอบครัวก็เป็นความสามารถส่วนตัวของแกข้อหนึ่งอยู่แล้ว
ถ้าไม่มีฉากหลังแบบนี้ แกก็จะไม่ได้รับทรัพยากรจากบ้านมาเลี้ยงดูจนโต เรื่องของพ่อแกกับเรื่องที่เขาทำยังไม่พูดถึง แต่อย่างน้อยการเกิดมาในบ้านแบบเรา ก็ไม่ได้ทำให้แกเรียนไม่ได้ตั้งแต่เด็ก ไม่มีทางอ่านหนังสือจำตัวหนังสือ กลายเป็นคนโง่เขลาสนิทไปทั้งชีวิต ใช่ไหมล่ะ?
อย่าไปเรียนพวกรุ่นสอง รุ่นสามเขาสิ ที่ชอบพูดว่าจะไม่ใช้ทรัพยากรของบ้าน ออกไปสร้างโลกของตัวเองด้วยความพยายามล้วน ๆ ถ้าจะไม่พึ่งบ้านจริง ก็คืนทรัพยากรที่บ้านลงทุนฝึกฝนมาตั้งแต่เด็กให้คืนทั้งหมด ลืมความรู้ที่บ้านจัดให้เรียนให้หมดสิ้น แล้วออกไปตะลุยเองสักครั้งดูสิ
คนที่ดูถูกว่าแกอาศัยบ้านน่ะ ล้วนเป็นพวกที่อาศัยบ้านไม่ได้ทั้งนั้น ลองดูสิว่าคนที่บ้านเขามีฉากหลังพึ่งได้ เขาอยากใช้หรือเปล่า!"