ลู่ติ้งหยวนเห็นแม่ของตัวเองก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า เขาไม่ได้อยู่ที่หน่วยแล้ว แต่ได้ลาพักร้อนกลับมาอยู่บ้านเพื่อฉลองปีใหม่
เขาจะบอกแม่ตัวเองได้ยังไงว่า ตอนได้ยินเสียงเคาะประตู ปฏิกิริยาแรกของเขาคือคิดโดยสัญชาตญาณว่าเซี่ยหลีทำเรื่องเดือดร้อนอีกแล้ว ต้องให้เขาไปแก้ตัวให้
เขารับแก้วนมมาอย่างเก้อเขิน ใช้สีหน้าเคร่งขรึมกลบเกลื่อนความไม่เป็นธรรมชาติของตัวเอง
“เปล่า ลืมไปว่ากลับถึงบ้านแล้ว นึกว่ามีภารกิจต้องปฏิบัติ”
แม่ของลู่ติ้งหยวนถอนหายใจอย่างจนใจ “โรคประจำอาชีพแบบนี้ของลูกนะ อย่าเอาเข้ามาในบ้านแบบพ่อลูกได้เลย
แม่ยังจำได้ตอนที่พ่อลูกเพิ่งลงจากสนามรบใหม่ ๆ แม่เห็นเขาเดินกลับบ้าน เดินไปทางด้านหลังเพื่อจะเรียกคุยด้วย เขาจับแม่เหวี่ยงลงพื้นเลย
ถ้าลูกเป็นแบบเขาแบบนั้นล่ะก็ ต่อไปคงหาภรรยาได้ยาก”
อายุขนาดนี้แล้ว ไม่แต่งงานก็ว่าไปอย่าง ใครมาเคาะประตูก็คิดว่าจะไปปฏิบัติภารกิจ แบบนี้ใครจะยอมยกผู้หญิงดี ๆ ของบ้านให้ผู้ชายที่หัวใจเต็มไปด้วยแต่ภารกิจแบบนี้