ลู่ติ้งหยวนมองมู่เค่อจิ้นที่ทำหน้าเหมือนคนสองคนนี้เป็นโรคประสาท แล้วก็ไม่สนใจเขา หันกลับไปจดจ่อกับการไขน็อตต่อไป
ส่วนเซี่ยหลีก้มหน้ามองกองน็อตที่กระจายอยู่บนพื้น จู่ ๆ ก็เกิดความคิดอื่นขึ้นมาในหัว
เธอมองมู่เค่อจิ้นด้วยสีหน้าจริงจัง "รู้จักสุภาษิตหัวเซี่ยโบราณข้อหนึ่งไหม?"
มู่เค่อจิ้นเอามือทั้งสองข้างเท้าเอว ท่าทางเหมือนคนแก่ที่เดินเล่นข่างนก เขาค่อย ๆ เดินไปยืนข้างเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน มองดูสองคนนั้นทำงานอยู่ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย แล้วก็ถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง
"ข้อไหน?"
เซี่ยหลีตอบตรงไปตรงมาที่สุด "มาถึงแล้วก็มาแล้วสิ"
มู่เค่อจิ้น: ???
หนึ่งนาทีต่อมา มู่เค่อจิ้นถูกเซี่ยหลีต้อนมุมกำแพง บนใบหน้าแสดงสีหน้าราวกับกำลังไว้ทุกข์ให้คนตาย
เซี่ยหลีกำหมัดแน่น หมุน ๆ ไปมาตรงหน้าเขา ทำท่าทางเหมือนกำลังอวดหมัดเหล็กแห่งความชะตากรรมของฉัน ยกมุมปากขึ้น และถามออกมาอย่างจริงใจที่สุด "มาถึงแล้วก็มาแล้ว ไม่บอกเขาไว้หรือยังว่าพอเจอกันก็ต้องแบ่งกันครึ่งนึง?"
"ยังไงก็ต้องลงมือทำอะไรสักอย่างก่อนถึงกลับไปได้นะ"
"ดูสิ ท่านออกมาจากกลางดึกทั้งคืน ถ้าฉันปล่อยให้กลับมือเปล่าโดยไม่ได้ของฝากท้องถิ่นหรือความทรงจำที่มีความหมายไปบ้าง มันไม่ดูฉันขี้เหนียวเกินไปหน่อยหรือไง?"