จ้าวไหลเฉิงทิ้งเชือกป่านหนาที่ "ร้อย" ขาม้าไม้ลงพื้น ส่องไฟฉายแล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าเฉยเมย ย่อตัวลงไปตรวจสภาพของคนทั้งสาม
เซี่ยหลีไม่แยแสคนที่นอนแผ่อยู่บนพื้น กระโดดพุ่งไปที่มุมห้องแล้วย่อตัวลง อุ้มเสี่ยวหยวนที่ถูกทิ้งเกลื่อนอยู่บนพื้นขึ้นมา
เธอมองเด็กที่หลับสนิทมาก จนถูกอุ้มขึ้นก็ยังไม่ร้อง คิ้วขมวดแน่น
แม้เธอจะไม่ค่อยชอบเด็ก และเด็กเพียงคนเดียวที่เธอรับได้ตอนนี้ก็คือน้อยวาฬซึ่งไม่ชอบร้องไห้ไม่ชอบงอแง แต่ตอนอยู่ยุคโลกล่มสลาย เธอช่วยเด็กมาไม่น้อยเลย
เด็กตกใจแล้วเป็นยังไง เธอรู้ดีที่สุด
ไม่ต้องพูดถึงเด็กทั่วไปที่จะนอนไม่หลับ แม้แต่เด็กใจใหญ่ที่หลับไปแล้ว แค่มีเสียงลมเสียงใบไม้เบา ๆ ข้าง ๆ เด็กก็จะตื่นทันทีแล้วร้องไห้ฟูมฟาย
ในสภาพแวดวงแบบยุคโลกล่มสลาย เด็กเล็กไม่เคยแคร์ว่ามีซอมบี้หรือไม่ เสียงร้องจะดึงดูดซอมบี้มาหรือเปล่า แล้วเด็กที่โตมาในยุคสงบศึกแบบนี้ ยิ่งจะไม่ใจดีขนาดนั้นอีกต่างหาก
เด็กคนนี้ต้องถูกวางยาหรือถูกตีจนหมดสติแน่นอน
เธอตรวจร่างกายเด็กอย่างรวดเร็ว พอยืนยันได้ว่าไม่มีบาดแผล จึงได้ปลื้มใจหายใจทั่วท้อง
พอหันหัวกลับจะพูดอะไรกับจ้าวไหลเฉิง ก็ได้ยินเขาที่ย่อตัวอยู่พื้นพูดว่า "ไม่ได้กลอกตาใส่คุณ คนนี้ถูกขู่จนตาย"
เซี่ยหลีหันไปมองจ้าวไหลเฉิงอย่างงงงวย "หา?"
จ้าวไหลเฉิงวางมือเดียวไว้ข้างลำคอชายหนุ่มที่นอนตาแดงก่ำกว้างบนพื้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยหลีอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนสรุปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไม่ต้องสงสัย
"คนตายแล้ว ถูกขู่จนตาย"
เซี่ยหลี: ...
สีหน้าบนใบหน้าเซี่ยหลีบิดเบี้ยวขึ้นทันที