เซี่ยหลี่นั่งอยู่ตรงนั้น ถึงจะดูเหมือนเพียงหิวชาสักเล็กน้อย จิบชาไปเรื่อยเปื่อย นิ้วมือโปรยลงบนโต๊ะไม่รู้จบ แต่ในความจริงเธอเริ่มสำรวจสภาพภายในห้องนี้ไปแล้ว พร้อมกับวางแผนในใจว่าจะยึดทั้งหมดนี้มาเป็นของตัวเองอย่างไร
การคิดหน้าคิดหลังไม่เคยเป็นนิสัยของเธออยู่แล้ว
เมื่อคนที่นี่ทุกคนล้วนอันตราย ดีที่สุดคือไม่ปล่อยผ่านแม้แต่คนเดียว เกรงจะมีปลาหลุดตาข่าย แล้วถูกเธอหันกลับมากวาดล้างรวดเดียวทั้งหมด ดังนั้นก็มีแต่ต้องหาวิธีทำให้ทุกคนในถ้ำแห่งนี้หมดสภาพการต่อสู้พร้อมกันเท่านั้น
งานนี้หนักพอตัว แถมตอนนี้ยังมีคนจ้องเฝ้าเธออยู่ ก็ไม่เหมาะที่จะลงมือ
เฮ้อ~ นากน้อยเพิ่งออกมาเห็นโลกกว้างก็เจอเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ กลัวว่าหลังจบเรื่องครั้งนี้ ไม่ต้องพูดถึงลู่ติ้งหยวน แม้แต่พ่อของมันก็คงไม่ให้นากน้อยออกไปเที่ยวเล่นกับเธออีกไปอีกพักใหญ่
หมอชื่อยามาดะรับสายโทรศัพท์หนึ่งสาย ใบหน้าเปลี่ยนไปอย่างก้าวกระโดด
เขาวางหูโทรศัพท์ หันไปมองคนอื่น ๆ "ฝ่ายเจ้าเจ้าก็เกิดเรื่องแล้ว ตอนนี้มีกองกำลังกำลังค้นหาภูเขาอยู่ เตรียมอพยพ ย้ายฐานที่!"
โกดังทั้งหมดเกิดความโกลาหลขึ้นทันที ชายติดอาวุธเริ่มขนของโบราณใส่กล่อง หมอยามาดะก็รีบร้อนรน ฉวยผ้าไหมชิ้นงามยัดลงเป้เอกสารอย่างเร่งมือ
วิธีการนั้นหยาบกระด้างน่าดู ไม่มีแววของความทะนุถนอมเหมือนที่เคยมีต่อแบบร่างหายากเมื่อครู่อีกต่อไป
รอไม่ได้แล้ว เซี่ยหลี่วางถ้วยชาลง มือสอดเข้าไปหาน้อยแมวน้ำอย่างไร้ร่องรอย
เซี่ยหลี่ชูมืออุ้มน้อยแมวน้ำขึ้นมา กอดมันไว้ในอ้อมกอดอย่างมั่นคง
คนที่นี่แม้จะระวังตัวกับเซี่ยหลี่ ก็คิดเพียงว่าเซี่ยหลี่เห็นทุกคนกำลังเก็บของ กลัวลูกจะโดนอันตราย หรือกลัวมีคนมาแย่งเด็ก จึงอุ้มเด็กไว้ในอ้อมแขน จึงเพียงกวาดสายตามองเธอเบา ๆ แล้วก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก