ทุกคนใจคอไม่ดี รถวิ่งมาถึงหน้าประตูเขตทหาร
อยู่ในระยะที่ติดต่อสื่อสารได้ ลู่ติ้งหยวนก็แจ้งฝั่งกองทัพไว้แล้วล่วงหน้าว่าพวกเขาจะถึงในไม่ช้า
เมื่อเซี่ยหลีและคณะมาถึง หน้าประตูก็มีคนรออยู่หลายคนแล้ว
สายตาเซี่ยหลีดี มองไกลก็เห็นคณะคนนำโดยผู้บัญชาการกองทัพเหริน ยืนอยู่หน้าประตูกองทัพ
ข้างในน่าจะมีคนกระทรวงการต่างประเทศที่เธอเคยเห็นมาก่อนอีกไม่กี่คน
แต่คนกลุ่มนั้นสำหรับเธอแล้วไม่ได้เด่นสะดุดตาอะไรเลย
ที่สะดุดตาที่สุดคือชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง
สีหน้าชายชราดูดุดัน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่มองมาทางพวกเธอ ภายในดูเหมือนมีรัศมีพิฆาต ท่าทางเหมือนกำลังจะกลายร่างเป็นที-เร็กซ์ยักษ์ แล้วจะลงมือทำร้ายเธอในบ้าน
เซี่ยหลีที่ใจที่แขวนอยู่ในที่สุดก็ตายจาก: ……โอ้~ พ่อที่รักของฉัน~ ปกติก็รอฉันกลับบ้านเฉย ๆ คราวนี้ถึงกับคิดถึงขนาดนี้ ออกมารับถึงหน้าประตูกองทัพเลยเชียว?
ว่ากันว่าลูกมีความสามารถย่อมเป็นที่รักของพ่อแม่ เธอคืนนี้ต้องคุยกับพ่อเรื่องแยกสายสกุลออกมา ให้หลุดจากเขตอันตรายอย่างตระกูลเซี่ยนี่ให้ได้
ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนตีตาย
รถวิ่งถึงหน้าประตูแล้วจอดชั่วคราว เซี่ยหลีไม่มีทีท่าว่าจะลงรถเลยสักนิด ยิ้มแฉ่งโบกมือให้เซี่ยเจี้ยนกั๋วที่หน้าประตูแล้วตะโกนเสียงดัง: "พ่อ~ ลูกกลับมาแล้ว~"