ในห้องของเซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวน
เซี่ยหลีเงยหน้ามองไปยังห้องรับแวบหนึ่ง เห็นว่าลู่ติ้งหยวนออกไปรับโทรศัพท์แล้ว จึงไม่เอะใจ หันกลับมายั่วโมโลู่กชายตัวน้อยออทเทอร์ของตัวเองต่อไป
ท้องกลม ๆ ของลูกชายนุ่มฟู เมื่ออุ้มขึ้นมาแล้วซบหน้าเข้าไปถู ๆ ก็เหมือนกับการถูท้องแมวเปอร์เซียตัวใหญ่ชะมัด
แถมทุกครั้งที่เธอถูท้องลูกชาย ลูกชายจะนั่งถอนใจฮือ ๆ อย่างคนเฒ่าคนแก่ เหมือนเด็กน้อยวัยแค่นี้แต่มองทะลุความผันผวนของโลกมนุษย์
แรกทีเดียวเธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะถูท้องลูกไปเรื่อย ๆ หรอก แต่พอได้ยินเสียงถอนใจทีละเสียง ๆ แบบนี้เข้า กลับยิ่งอยากถูต่อไปอีก
ในห้องรับ ลู่ติ้งหยวนถือโทรศัพท์อยู่ "อืม ๆ อ๋อ ๆ" อยู่นานโข เซี่ยหลีไม่ได้สนใจว่าปลายสายคุยอะไรกัน แต่ได้ยินว่าลู่ติ้งหยวนเรียกอีกฝ่ายว่า "ปู่" ก็รู้ได้เลยว่าเป็นโทรศัพท์จากฝั่งคุณปู่แน่นอน
สองวันก่อนเธอกับลูกน้อยออทเทอร์ถูกโจมตี หลายวันมานี้คุณปู่ก็ไม่ได้โทรมาถามไถ่อะไรเลย คงเพราะคนในบ้านเกรงว่าสุขภาพคุณปู่ไม่ค่อยแข็งแรง จึงไม่กล้าบอกเรื่องนี้ก่อนที่เรื่องจะคลี่คลาย
ตอนนี้เรื่องจบเรียบร้อยแล้ว คงเป็นพ่อแม่ของลู่ติ้งหยวนที่เล่าให้คุณปู่ฟัง ไม่แปลกที่คุณปู่จะโทรมา
แค่ไม่รู้ว่าคุณปู่โทรมาเพื่อถามทักทายสารทุกข์สุกดิบของเธอกับลูกน้อยออทเทอร์เฉย ๆ หรือมีเจตนาแอบ ๆ รีดเธอให้กลับไปทำงานรึเปล่า
ในห้องรับ
ลู่ติ้งหยวนนั่งอยู่บนโซฟา ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ ฟังเสียงแหบพร่าของปู่ทางปลายสายที่อบร่ำสั่งสอนอย่างห่วงใย พร้อมถามถึงเหตุการณ์ที่เซี่ยหลีกับลูกน้อยออทเทอร์ถูกโจมตี ก็ตอบรับไปทีละข้ออย่างว่านอนสอนง่าย