หลี่ชิ่งหนานมองเซี่ยหลีด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย พร้อมกับโต้กลับอย่างตรงไปตรงมา
"เธอหาทางได้เหรอ?"
ถ้าเขาจำไม่ผิด ก่อนที่หลี่จื่อจะไปชนบท แม้แต่ในหมู่บ้านทหารเธอก็ยังต้องให้เขานำทาง แล้วอย่างนี้เธอจะเดินไปถึงค่ายทหารข้าศึกได้ยังไงกัน
เซี่ยหลีถูกเพื่อนสนิทแทงใจตรงๆ จนหัวใจเย็นเฉียบ
ส่งสายตาคมกริบดูหมิ่นใส่หลี่ชิ่งหนาน "มีคนเต็มไปหมดที่ยอมนำทางให้ฉัน ยังจะต้องใช้เธออีกหรือไง?
คนข้างกายฉันสามคน เธอสู้จ้าวเฉียงได้หรือยังไง หรือจะสู้บอดี้การ์ดสองคนที่ท่านแม่ทัพลู่ส่งมาให้ฉันไหว?
ใจตัวเองไม่รู้จักกาลเทศะบ้างเลยเหรอ?"
หลี่ชิ่งหนานถูกเซี่ยหลีพูดจนอึ้งไปพักใหญ่แล้วพูดไม่ออก พลางทำหน้าเจ็บใจ "เอ๊ะ? เธอคนนี้นี่มันข้ามสะพานแล้วทิ้งคนข้ามได้ยังไง?
ตอนเราสองคนอยู่หมู่บ้านทหาร เธอไม่เห็นพูดว่าไม่ต้องใช้ฉันนำทางสักคำเลยนี่?"
เซี่ยหลียิ้มอย่างน่าหมั่นไส้สุดๆ ตอบอย่างมีเหตุผล "ตอนนั้นฉันก็ยังไม่รู้จักจ้าวเฉียงพวกเขา ก็รู้จักแค่เธอคนเดียวที่ว่างอยู่
ถ้าไม่หาเธอ แล้วจะให้ฉันไปหาใครล่ะ?"
เซี่ยหลีพูดความจริงที่ว่าใช้คนเสร็จแล้วก็ทิ้งอย่างไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ กลับทำให้หลี่ชิ่งหนานไม่มีอะไรจะเถียง
เขาสะบัดแขนเสื้อ พูดอย่างโกรธเคือง "เซี่ยหลี! เธอเป็นแบบนี้ได้ยังไง ฉันจำเธอไว้ได้เลย!"
พูดจบ ก็เดินจากไปอย่างหัวเสีย
เซี่ยหลี: ...
คำขู่แบบนี้ก็เหมือนคำพูดของหมาป่าสีเทาที่ว่า "ฉันจะกลับมาแน่!" ที่ไม่มีพลังข่มขู่ใดๆ พูดหรือไม่พูดก็ไม่ต่างกันมากเท่าไร
ยังไงเธอก็ไม่ฟังอยู่ดี~
การประชุมกลุ่มเล็กจบลงด้วยการแตกคอกัน