ซีหลี่ตั้งสติมองไปยังทุกคน กดดับไฟในใจไว้ แม้น้ำเสียงจะยังเรียบนิ่งแบบเดิม แต่แววตาก็ไม่อาจซ่อนความคมกริบได้อยู่ดี "ผ่านมาครึ่งปีแล้ว แม้ทิศทางการวิจัยจะผิดก็เถอะ แล้วประสบการณ์ที่พอจะนำมาใช้อ้างอิงได้ก็ไม่มีแม้แต่นิดเหรอ
สถาบันวิจัยเทเงินลงไปกันเป็นกอบเป็นกำ เวลาขออนุมัติเอกสารและงบประมาณพวกเธอขอกันไม่เหลือแม้แต่สตางค์เดียว พอถึงเวลารายงานผลกลับเอาออกมาไม่ได้แม้แต่ตัวอักษรเดียว แล้วตอนนี้กลายเป็นความผิดของฉันงั้นเหรอ
มันขัดใจเงินเดือนที่องค์กรจ่ายให้หรือเปล่า? ขัดใจเวลาที่ทุกคนเสียไปหรือเปล่า?"
คนในที่ประชุมที่เมื่อครู่ยังไม่อยากรายงานผลหลายคน ต่างโดนคำพูดของซีหลี่เสียบจนหน้าหมองคล้ำไปหมด
โดยเฉพาะชายหนุ่มที่เพิ่งพูดหาว่าซีหลี่จงใจเล่นงาน ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำ ปีกจมูกแผ่ขยายเมื่อหายใจ ชัดเจนว่าโกรธสุดขีด และก็อายจนรู้สึกน่าอัปยศสุดๆ
เขากัดฟันมองซีหลี่ด้วยความเดือดดาล "นี่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะดูหมิ่นพวกเรา ช่วงเวลานี้พวกเราไม่ได้ละทิ้งงานวิจัยนะ
เธอเองก็ทำงานวิจัย ทิศทางการวิจัยผิดเป็นเรื่องปกติสุดๆ นักวิจัยคนไหนก็หนีไม่พ้น..."
ซีหลี่ไม่รอเขาพูดจบ ยกมือขึ้นขัดเสียทันที "โอ้ ขอโทษนะ ไม่มีประสบการณ์แบบเธอหรอกนะ
จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เคยเจอทิศทางที่ผิดเลยสักครั้ง
ฉันไม่คิดว่าเธอควรจะถือว่าเรื่องทิศทางการวิจัยพลาดเป็นเรื่องธรรมดาที่ยอมรับได้หรอก
และที่พวกเรากำลังคุยกันตอนนี้ไม่ใช่เรื่องว่าทิศทางถูกหรือผิด แต่คือเรื่องว่าถ้ามีก็แก้ไข ถ้าไม่มีก็เฝ้าระวัง แม้แต่ประสบการณ์จากความผิดพลาด ก็ต้องนำมาสรุปบทเรียนด้วย