เซี่ยหลีที่ได้ยินแต่ถ้อยคำของลู่ติ้งหยวน โดยไม่ได้ยินเสียงปลายสายเดินออกจากห้องมา แล้วมองลู่ติ้งหยวนด้วยความงุนงง
“ใครโทรมา?”
ลู่ติ้งหยวนไปแนวชายแดนแล้วเหรอ? นั่นแปลว่าเธอจะได้ไปเวียดนามคนเดียวสินะ?
ลู่ติ้งหยวนคุ้นเคยกับเซี่ยหลีจนไม่มีที่ติ เพียงแค่เห็นสีหน้าที่แฝงความ “ดีใจ” เล็กน้อยบนใบหน้าของเธอ เขาก็รู้แล้วว่าในหัวของเธอกำลังคิดอะไรอยู่
เขาโมโหขึ้งจนตัวสั่น หันข้างหน้ามองเซี่ยหลีด้วยความหมั่นไส้ แล้วพูดด้วยความหมดหวังว่า “แค่นั้นเลยเหรอที่อยากทิ้งฉันไว้แล้วไปเอง?”
เซี่ยหลีรู้สึกว่าการตอบรับอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เสียมารยาทกับ “ความรู้สึกคู่สมรส” ของทั้งสองคนเสียหน่อย เธอจึงตอบอย่างช้า ๆ อย่าง “อาย ๆ” และอ้อม ๆ ว่า “ค่ะ
ฉันใช้สายฟ้าได้นะ คุณออกไปกับฉันแล้วมัน... กวนใจเล็กน้อยน่ะ”
ลู่ติ้งหยวน: ...
สักวันหนึ่งเขาต้องโดนผู้หญิงคนนี้ฆ่าตายแน่!
ลู่ติ้งหยวนหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง ย้ำกับตัวเองว่าต้องใจเย็น ๆ เขามองเซี่ยหลีด้วยความหมดหวังแล้วพูดว่า “ไม่ต้องไปเวียดนามแล้ว
รีบเก็บของเดี๋ยวนี้เลย ทางชายแดนส่งข่าวมาว่า ฝ่ายเวียดนามบอกพวกเขาว่ามีคนที่นั่นรู้ว่าผ้าคลุมกระดูกอยู่ที่ไหน แต่คนนั้นยอมบอกกับคุณต่อหน้าเท่านั้น”