อุปกรณ์ทั้งหมดที่มีอยู่เดิมล้มต้องเสียหายหมดสภาพเพราะ "พายุฝนฟ้าคะนอง" ครั้งนั้น การหาอุปกรณ์ชุดใหม่มาก็ต้องใช้เวลา
สิ่งเดียวที่องค์กรรู้สึกโล่งอกคือ เครื่องลิโธกราฟีที่เซี่ยหลีฝืน ๆ หาซื้อกลับมาจากต่างประเทศแล้วดัดแปลงขึ้นมานั้น ไม่ได้อยู่ในสถาบันวิจัยของพวกเขา
ไม่เช่นนั้น เมื่อชาวต่างชาติกดดันหัวเซี่ยแบบไม่ใยดีขนาดนั้น ถ้าเครื่องลิโธกราฟีเสียหายไป หัวเซี่ยคงไม่รู้จะหาชิปมาใช้ได้จากที่ไหนเลยจริง ๆ
เซี่ยหลีพยักหน้า และก็รู้ดีว่าภายใต้เงื่อนไขแบบนี้ การจะเร่งรัดให้มากกว่านี้เป็นไปไม่ได้
เธอขมวดคิ้ว คิดสักครู่แล้วพูดว่า "งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันจะจัดประชุมระดมพลสักหน่อย หาคนมาวิจัยปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้าให้ครบทีมก่อน
ถึงแม้ไม่มีใครเชี่ยวชาญสายนี้โดยตรง แต่ทุกคนก็เรียนฟิสิกส์กันมาบ้าง ทำอาวุธเป็นบ้าง ความต่างคงไม่มาก
ความคืบหน้าของงานวิจัยช้าเกินไป ก็ยังขาดแรงจูงใจอยู่หน่อย"
ลู่ติ้งหยวน: ... เขาไม่อยากรู้หรอกว่าภรรยาของเขาจะไป "จูงใจ" คนอื่นอย่างไร
ยังไงก็ตาม ทุกครั้งที่เธออยากไปจูงใจใครสักคน มักจะมีบางคนที่ชีวิตเริ่มไม่ค่อยราบรื่นเสมอ
ลู่ติ้งหยวนพยักหน้า "ได้ ถ้าต้องแจ้งประกาศ บอกฉันล่วงหน้าได้ ฉันไปประกาศที่ห้องกระจายเสียงให้ ให้คนอื่นมารวมตัว"
มีคนยินดีมาช่วยทำงาน เซี่ยหลีย่อมมีความสุข เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็วเด็ดขาด "งั้นพรุ่งนี้ 10 โมงเช้าเลย
กลับเข้าสถาบันวิจัยไม่ได้ ก็หาลานกว้างสักแห่ง เอาเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งประชุมกันเลย อย่างนี้จะได้สะท้อนให้เห็นความลำบากของนักวิจัยพวกเราตอนนี้ รวมถึง 'ความยากจน' ขององค์กรด้วย"