เซี่ยหลียิ้มแฉ่งมองดูลูกชายที่ท่าทางเหมือน "ผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว" ของเธอ แล้วถามความคิดเห็นของเขาอย่างให้เกียรติ
น้องวาฬทะเลถูกแม่ที่ยิ้มหวานอุ้มอยู่ แต่สายตากลับจับจ่ออยู่ที่คุณยายไม่วางตา
เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ เขาเงยหน้ามองแม่หนึ่งครั้ง พยักหน้ารัว ๆ แล้วก็หันไปมองคุณยายต่อ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
ซิ่วลี่รู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นไรอะไร แต่พอเห็นความเป็นห่วงของลูกสาวกับหลานชาย ใจก็อบอุ่นฟู จึงไม่ได้ปฏิเสธ
"งั้นก็ไปเดินเล่นกันสองคนเถอะ พอหมอมาถึง ฉันจะให้เขาออกยาให้ตรง ๆ เลย"
เซี่ยหลี: "ค่ะ"
จ้าวไหลเฉิงที่ยืนอยู่ใต้กรอบหน้าต่างก็ไปตามหมอแล้ว เซี่ยหลีอุ้มน้องวาฬทะเลเดินออกจากอาคารครอบครัวช้า ๆ อย่างสบายอารมณ์
จะให้เดินเล่นแค่ข้างล่างตึกก็เป็นไปไม่ได้หรอก ในเมื่อเธอไม่ใช่หมาที่ผูกกับเสา จะมีเชือกยาวเท่าไรก็เดินวนรอบเสาได้แค่นั้นได้ยังไง
แม้ไม่อยากเจอเรื่องปวดหัว แต่การออกมาเดินรอบ ๆ แถวเขตครอบครัวแบบนี้ก็ทำได้
ไม่เช่นนั้นถ้าสายลับระดับสูงแทรกซึมเข้ามาได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น สถาบันวิจัยจะยังรอให้ใครมาระเบิดราบเป็นหน้ากลองอยู่ทำไม