เซี่ยหลีไม่อวยไม่อ้อม สอดนิ้วทั้งห้าลงในรอยผมบนหน้าผาก ปัดเส้นผมพาดไปด้านหลัง ยกยิ้มมุมปาก ส่งยิ้มที่ดูไม่จริงใจเสียเต็มประลา แต่ดวงตากลับแน่วแน่เป็นพิเศษ
เธอเล่าแผนการที่คิดไว้นานแล้วให้อีกฝ่ายฟัง
"อย่างแรกคือโมเดลที่หนึ่ง พวกเราสามารถทำแบบร่วมทุนระหว่างภาครัฐกับเอกชนได้
โมเดลนี้มั่นคงที่สุด และก็เหมาะกับการดึงดูดการลงทุนของประเทศฮั่วเซียในตอนนี้เป็นที่สุด
โดยหน่วยงานตำรวจหรือหน่วยงานในสังกัดร่วมกับผู้ผลิตที่ครองเทคโนโลยีก่อตั้งบริษัทบริการความปลอดภัยทางเทคนิคขึ้นใหม่ทั้งหมด
ฝ่ายราชการให้ใบอนุญาต สถานที่ และความต้องการหลัก ส่วนผู้ผลิตลงทุนเต็มจำนวนทั้งเทคโนโลยี อุปกรณ์ และบุคลากร
บริษัทไม่ได้มีกำไรเป็นเป้าหมายเดียว แต่ทำสัญญาบริการด้านความปลอดภัยกับการคลังของเรา ทุกปีการคลังจัดสรรงบประมาณจ่ายค่าบริการเป็นจำนวนหนึ่ง ครอบคลุมค่าเสื่อมอุปกรณ์ การบำรุงรักษา และกำไรที่สมเหตุสมผล
วิธีนี้จะเปลี่ยนการติดตั้งกล้องวงจรปิดให้กลายเป็นสาธารณูปโภคของเมืองไปเลย เหมือนระบบประปาและไฟฟ้า"
ไป๋เย่าจวินฟังแผนที่เซี่ยหลีเสนอด้วยความสนใจ พยักหน้าเบา ๆ สองสามครั้ง เพื่อแสดงการรับรองข้อเสนอของเธอ
จากนั้นมุมปากเบื้องบางขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า "สำหรับประเทศชาติแล้ว วิธีร่วมมือแบบนี้ก็ถือว่าไม่เลว
แต่ลงทุนกันขนาดนี้ จะมีผู้ผลิตรายไหนยินดี?
ฉันไม่คิดว่าจะมีใครยอมเอากระเป๋าตัวเองออกมาทำการกุศลแบบนี้ ยังไงลงทุนหลายพันล้านก็ถือว่ามโหฬารเกินไป
แล้วคุณเซี่ยว่าผู้ผลิตอยากได้อะไร?"
แม้ระบบตาข่ายฟ้านี้จะเป็นความต้องการของเซี่ยหลี แต่ไป๋เย่าจวินก็ไม่คิดว่าเธอจะไม่เอาอะไรเลย ยอมขาดทุนสนิทเพื่อหัวเซี่ย