ชายที่ตะโกนร้องกับชายที่ถูกจับเป็นตัวประกันเป็นเพื่อนร่วมงานกัน จึงรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้มักจะมีอาการหอบหืดเป็นประจำ
โรคนี้ก็ไม่ใหญ่ ก็ไม่เล็ก
ถ้าดูแลรักษาดี รีบหาหมอทันเวลา ขอให้ไม่รุนแรงเกินไป โดยทั่วไปก็ไม่มีอะไรมาก
แต่ถ้าอาการกำเริบแล้วไม่ได้ทานยาทันทีในตอนแรก คนคนนั้นส่วนใหญ่จะทุรัพย์จนพิการ หรือแย่กว่านั้นคือทุรัพย์จนหายใจไม่ทัน
เขาพูดรีบร้อนและพูดให้ดูเลวร้ายกว่าความจริงแบบนั้น เพราะหวังให้พวกคนร้ายที่จับคนไว้ตกใจกลัว รีบป้อนยาให้คนไข้
แต่ไม่คิดว่าชายแต่งตัวทรุดโทรมจะเพียงเอียงศีรษะเล็กน้อย ชำเลืองมองเขาอย่างเฉยเมย มือที่จับคนไว้ไม่คลายลงแม้แต่ครึ่งหนึ่ง และถ้อยคำที่เอ่ยออกมาอย่างไม่แยแสกลับโหดร้ายถึงขีดสุด
"ไม่เป็นไร มันตายไป ฉันก็ยังมีพวกเธอเหลืออยู่
ฉันแค่ต้องการตัวประกันเท่านั้น ไม่ได้สนใจหรอกว่าตัวประกันจะเป็นใคร"
พูดจบ เขาก็เหลือบสายตามองไปยังทิศทางของขบวนรถ แต่ไม่ได้หยุดอยู่ที่ลู่ติ้งหยวนกับคนอื่น ๆ ที่เดินออกมาแล้ว หากแต่มองผ่านรถคันกลางไป เสมือนสายตาทะลุทะลวงผ่านรถคันนั้น จ้องตรงมายังตำแหน่งที่เซี่ยหลี่ซ่อนอยู่
"เซี่ยหลี่ เธอจะเดินออกมาเอง หรือจะมองดูคนพวกนี้ตายต่อหน้า?
ฉันให้เวลาเธอหนึ่งนาที ถ้าเธอไม่ออกมา ฉันไม่แค่จะฆ่าพวกคนเหล่านี้เท่านั้น ฉันจะระเบิดสะพานนี้ทิ้งด้วย"
น้ำเสียงที่เอ่ยเต็มไปด้วยความเฉยเมยต่อชีวิตมนุษย์ กระทั่งไม่รู้สึกเลยว่าการบังคับข่มขู่ให้คนหนึ่งคนเอาชีวิตไปแลกกับชีวิตคนอื่นนั้นผิดอะไร
"ทางรถไฟสายนี้เป็นเส้นทางไปโรงงานเหล็ก ทุกวันมีขบวนรถบรรทุกเสบียงและผู้คนผ่านมานับไม่ถ้วน
นับจากตอนนี้ถึงขบวนรถลำดับถัดไปที่จะมาถึงจุดนี้ ก็ประมาณ 10 นาที
เธอคงไม่อยากให้ผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนต้องตายเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอหรอกใช่ไหม?"