เซี่ยหลีฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากของชายแก่ตัวเล็กสองคนที่พูดจาแทบจะฟัดกันจนเสร็จสิ้น เธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แน่ใจ "สรุปว่าสิ่งที่พวกคุณต้องการไม่ใช่เครื่องปั่นธรรมดา แต่เป็นเครื่องหมุนเหวี่ยงใช่ไหม?"
หัวหน้าห้องปฏิบัติการชีววิทยาเลื่อนแว่นตากรอบหนาเหมือนก้นขวดบนดั้งจมูก มองเซี่ยหลีแล้วพยักหน้าเบาๆ
"ใช่แล้ว
เมื่อสองคืนก่อนพวกเราทำการทดลองสำคัญครั้งหนึ่ง แต่จำนวนอุปกรณ์ไม่ค่อยพอ
พอได้ยินว่าห้องปฏิบัติการเคมีมีเครื่องปั่นเพิ่มมาสองเครื่อง ก็เลยให้ผู้ช่วยไปยืมมาจากห้องปฏิบัติการเคมีมาหนึ่งเครื่อง
พอลงมือใช้จริงถึงได้รู้ว่า นั่นไม่ใช่เครื่องปั่นธรรมดาๆ แต่เป็นเครื่องปั่นที่มีคุณสมบัติการหมุนเหวี่ยง
ถึงจะไม่สามารถแยกเซลล์ได้อย่างสมบูรณ์ แต่ก็มีฤทธิ์ในการสลายตัวได้ในระดับหนึ่ง
ผมก็เลยคิดว่า สหายเซี่ยน้อยมีความสามารถด้านงานวิจัยขนาดนี้ น่าจะผลิตเครื่องหมุนเหวี่ยงของหัวเซี่ยเราเองได้ ไม่มากก็น้อย จะได้ไม่ต้องถูกชาวต่างชาติพวกนั้นรั้งมือเราอีก"
พูดง่ายๆ ก็คือ ฝ่ายนั้นทั้งปิดกั้นเทคโนโลยี ทั้งขายในราคาแพงลิ่ว สิ่งที่พวกเขากำไรก็คือเงินจากการที่เราคิดค้นเองไม่ได้
ถ้าหัวเซี่ยของเราสามารถผลิตเครื่องหมุนเหวี่ยงได้เอง ไม่ว่าจะเป็นชีววิทยา เคมีภัณฑ์ หรือยา ห้องปฏิบัติการก็สามารถมีเครื่องหมุนเหวี่ยงใช้กันอย่างแพร่หลายได้
ก่อนหน้านี้เขาเห็นแล้วว่าเครื่องปั่นที่เซี่ยทำซึ่งคล้ายกับเครื่องรีดเย็นนั้น ไม่ได้ใช้ชิ้นส่วนแพงๆ เลย ใช้แต่ของที่คนทั่วไปมองว่าเป็นขยะทั้งนั้น ต้นทุนต้องไม่สูงแน่นอน
ครั้งนี้เฒ่าจ้าวไม่ได้ขัดจังหวะฝ่ายห้องปฏิบัติการชีววิทยาอีก
เครื่องหมุนเหวี่ยง เขาก็อยากได้เหมือนกัน