สายตาของทุกคนในห้องประชุมต่างมารวมกันที่ทหารหนุ่มที่พุ่งตัวเข้ามา ใจของทุกคนลอยขึ้นคอ เกรงว่าจะมีเหตุแปลกใหม่เกิดขึ้นอีก
ทหารหนุ่มที่พุ่งเข้ามาในตอนนี้ร้อนรนใจจะขาด รีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว ยกมือขึ้นแถวอย่างจริงจังต่อคนทั้งห้อง แล้วยืดมือออกมาด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความรีบร้อน ยื่นสิ่งที่ถืออยู่ในมือให้ทุกคนดู
นั่นคือผ้าพลาสติกขอบไหม้ไฟไม่กี่ผืน แต่ละผืนเล็กเพียงเศษเดียว ไม่ใหญ่โตอะไร แต่สีของมันทุกผืนตรงกับสีเครื่องบินรบของหัวเซี่ยเป๊ะ
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “ท่านผู้บังคับบัญชาทุกท่าน นี่คือเศษชิ้นส่วนที่เราพบบริเวณจุดที่เครื่องบินรบของฝ่ายศัตรูระเบิด บนพื้นมีเศษเช่นนี้เกลื่อนกล่ำ แต่กลับไม่มีซากเครื่องบินเลย เราสงสัยว่านี่คือซากเครื่องบินรบของฝ่ายศัตรู!”
ผู้บัญชาการใหญ่ไม่ทันคิดอะไรอีก รีบก้าวยาว ๆ สามก้าวรวดเดียวเข้าไปหาทหารหนุ่ม ฉกของในมือเข้ามาพินิจดูอย่างละเอียดขึ้นลง ยิ่งดูใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยว
ความเดือดในใจพุ่งทะลุขึ้นสู่กระหม่อม แผดเผาให้ดวงตาแดงก่ำ เส้นเอ็นที่ขมับกระตุกวูบวาบ
นี่มันผ้าพลาสติกชัด ๆ!
นึกถึงภาพที่เครื่องบินบนฟ้าระเบิดพุ่งเฉียบพลัน แต่ไม่มีชิ้นส่วนเครื่องบินตกหล่นลงมาแม้แต่ชิ้นเดียว ลุกไหม้วายสูญไปตรงกลางอากาศ ใบหน้าของผู้บัญชาการใหญ่บิดเบี้ยวน่าเกลียดทันที
“ชาวหัวเซี่ยที่สมควรตายพวกนั้น เครื่องบินที่มาโจมตีเครื่องบินรบของพวกเรามันปลอมชัด ๆ! เครื่องบินกับเสียงเพลงบนฟ้านั่น ท่าทางจะเป็นแค่เสียงบันทึกก็ได้