หัวหน้าถ้ำยาเสพติดอัดสร้อยข้อมือมาสามวันติดกัน ลูกน้องก็ยังไม่สามารถทำโควตา "คืนนี้ต้องได้เห็นศพเซี่ยหลี" ได้สำเร็จ
ในถิ่นทุรกันดารแห่งหนึ่งบริเวณชายแดนประเทศเมี่ยนกับหัวเซี่ย ต้นไม้หนาทึบขึ้นรกครึ้ม แสงแดดที่ระอุแผดเผาก็ยังแทงทะลุป่าดิบชื้นแห่งนี้เข้ามาไม่ได้
คณะของเซี่ยหลีบางคนนั่งพิงโคนไม้ บางคนนั่งบนก้อนหิน กินข้าวแห้งจิบน้ำกัน
พวกเธอเพิ่งผ่านการต่อสู้ฝ่าวงล้อมมาหยกๆ ตอนเช้าวันนี้ยังตามหาข่าวของกลุ่มผู้ซื้อได้ตามปกติ แล้ววิ่งไล่ไปกำจัดรากถอนโคน
แต่ไม่คาดคิดว่าจะเจอเข้าพอดีกับหน่วยลับของพวกค้ายาที่ออกมาดักร้ายพวกเธอ สามฝ่ายจึงปะทะกันจริงจังในพื้นที่ไม่กว้างนัก
ฝ่ายเซี่ยหลีไม่ได้ปะทะหนักกับใคร แค่สั่งให้จัดการคนกลุ่มผู้ซื้อพวกนั้นไม่กี่คนแล้วผละหนีออกวิ่งทันที
แต่ก็ถูกไล่ล่าตามมาจนเข้าไปในป่าดิบชื้น ตอนนี้ทุกคนไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว ทุกคนต่างดูสภาพย่ำแย่ไปหมด
เซี่ยหลียกแขนขึ้นใช้แขนเสื้อเช็ดรอยคราบบนใบหน้าที่แยกไม่ออกแล้วว่าเป็นโคล่นหรือฝุ่น แล้วใช้มีดสลักเครื่องหมาย "→" ลงบนต้นไม้ ทำเครื่องหมายตำแหน่งที่พวกเธออยู่ในตอนนี้
จ้าวไหลเฉิงถือเข็มทิศอยู่ในมือ ก้มมองทิศทางที่เข็มชี้ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "สองสามวันนี้คนที่ไล่ตามเราดูจะเยอะขึ้นเรื่อย ๆ ใช่ไหม
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป สักวันเราคงต้องปะทะกับพวกมันแบบเผชิญหน้าแน่ ๆ
ด้านจำนวนคนเราไม่ได้เปรียบ"
สองสามวันนี้พวกเขาทำเหมือนเมื่อก่อน มีคนออกไปสืบข่าว มีคนวิเคราะห์เส้นทาง มีคนรับผิดชอบดักซ้อมและยิงสังหารระยะไกลโดยเฉพาะ เป้าหมายคือกวาดล้างผู้ซื้อที่เดินทางมาซื้อของให้หมดสิ้น
ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีใครอยากฆ่าพวกเขา จะทำการตัดรากถอนโคน แต่ก็ไม่เคยเป็นแบบสองสามวันนี้ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยก็ถูกไล่วิ่งจ๋าแล้ว
สองหน่วยเดิมที่เคยแยกกันทำงาน ก็เพราะถูกดักร้ายต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน ฝ่ายศัตรูยิ่งมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ สองหน่วยจึงรวมกันเป็นหนึ่งเดียว