เซี่ยหลีรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแนวลงมือทำจริง
ถ้าให้เธอถือของไปติดตั้งเอง อาจจะปิ๊งไอเดียจนทำออกมาได้ดีเกินความคาดหมายทีเดียว
แต่ถ้าให้เธอวาดเขียนไปเรื่อยเปื่อยแบบนั้น ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นขีปนาวุธด้วยซ้ำ ไม่รู้หลักการเลยด้วยซ้ำ จะให้สร้างบนกระดาษด้วยจินตนาการล้วนๆ มันก็ยากอยู่เหมือนกัน
เธอวางกล่องไม้ขีดไฟไว้บนขอบหน้าต่างอย่างสบายๆ คิดชั่วครู่ก็ตอบตกลงไป
“ฉันจะพยายามเอาชนะอุปสรรคให้ได้ ที่แย่กว่านั้นค่อยคิดหาทางอื่น”
ผู้การไป๋: “ดี”
เซี่ยหลีได้รับงานเร่งด่วนนี้ แล้วก็เริ่มวุ่นวายทั้งวันทั้งคืน
เพราะเธอไม่เคยมีความรู้ด้านขีปนาวุธเลยสักนิด ไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไร
แต่ก็ยังเห็นชีวิตบนสนามรบอีกมากกำลังรอคอยอยู่ ทำเอาอยากปลงตกก็ปลงตกไม่สงบ ต้องอดหลับอดนอน ไม่อยากนอนเพื่ออ่านหนังสือจนงอมแงม
ถ้าเธอความจำแย่กว่านี้ หรืออ่านหนังสือได้ช้วากว่านี้ ก็ไม่แน่จะทำความเข้าใจได้หมด