เซี่ยหลีเห็นสีหน้าแปลกใจของทุกคนอย่างชัดเจน จึงยกยิ้มฝืน ๆ เหมือนปวดฟัน ใบหน้าก็มีความอึดอัดไม่รู้จะว่าอะไรออกไป
"นี่คือข้อเท็จจริง ด้วยระดับวัทยาศาสตร์วัสดุของหัวเซี่ยเราตอนนี้ ที่แม้แต่เหล็กกล้าชนิดแข็งยังผลิตเองไม่ได้ จะไปหวังผลิตวัสดุที่ทนต่อฟ้าผ่ากระแสสูงเกินห้าหมื่นโวลต์โดยไม่ระเบิดได้ยังไง?
ในใจฉันมีแนวคิดอยู่บ้างแล้ว กำลังตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปคุยกับนายการเมืองของฉัน ดูว่าจะมีวิธีช่วยแก้ปัญหานี้ไหม"
ทุกคน: ......เรื่องผลิตวัสดุที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีขั้นสูงแบบนี้ มีแนวคิดแบบไหนที่นักวิจัยอย่างเหลยคงแก้ไม่ได้ กลับเป็นนายการเมืองประจำกองพลที่บ้านทำงานสายส่งกำลังบำรุงจะหยั่งรู้ออกมาได้?
ทุกคนในใจต่างถอดถอนใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธความคิดที่ฟังดูไม่น่าเชื่อถือนี้ของเซี่ยหลีต่อหน้า
หลิวเช่าอิงพยักหน้าให้เซี่ยหลี "งั้นกลับไปเถอะ พวกเราจะไปเริ่มงานในห้องทดลองก่อน พอคุณว่างแล้วค่อยมาก็ได้"
เซี่ยหลี: "ได้"
หลังเซี่ยหลีจากไป คนที่รู้ตัวตนของเหลยคง และยิ่งรู้ชัดว่าเบื้องหลังเซี่ยหลีไม่มีอาจารย์เป็นที่พึ่ง ใบหน้าทุกคนต่างเคร่งขรึมลงทั้งหมด
ซือฉิวอวี่ถอดถอนใจยาว "ไม่รู้สาวน้อยคนนี้จะคิดวิธีอะไรออกมา ให้หาวัสดุที่ฟังแค่ชื่อก็รู้ว่าผลิตยากได้เร็ว ๆ นะ"
ท่านหวงหลับมือไว้หลัง ส่ายหัวแล้วถอนใจ "ไปกันเถอะ ค่อยทำงานของตัวเองก่อน วันที่สาวน้อยต้องการความช่วยเหลือจากพวกเรา เขาจะบอกเอง"