ฟ้าและลมประเสริฐดี ใบไม้แขวนต่ำ แสงแดดเผ็ดร้อนสาดส่องลงมาบนพื้นดินจนเปล่งสีทองอ่อนระอุ แม้กระทั่งกอหญ้าเขียวข้างถนนก็ถูกแดดเผาจนเหี่ยวเฉาไปบ้าง
นี่คือบ่ายวันหนึ่งที่เงียบสงบยิ่งนัก
บนถนนลูกรัง คาราวานรถจีปสามคันกำลังทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงลิ่ว เหมือนมีธุระอะไรรอไม่ได้ที่ต้องรีบไปทำให้ทัน
ไม่ไกลจากคาราวาน ณ พุ่มไม้ด้านหน้า ตอนนี้มีคนกอดอกนอนแอบดักรออยู่หลายคน ศีรษะแต่ละคนมีก้านหญ้าปักอยู่
พวกเขาไม่ได้ออกมาขายตัว หากแต่มีภารกิจผลงานอันหนักอื้งที่ต้องลงมือทำ
เมื่อเห็นคาราวานด้านหน้ากำลังจะแล่นผ่านตา เซี่ยหลีกอดอกอยู่ในพุ่มหญ้า สายตาจ้องมั่นที่รถด้านหน้า ใบหน้าเคร่งเครียด ยกมือกดเบา ๆ แล้วสั่งการเสียงเข้ม "ดึง!"
เมื่อเธอสั่งการเพียงเสียงเดียว เฉอสงเหมย์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบดึง"เบรกมือสีแดง"ที่ฝังไว้กับพื้นทันที
เมื่อเธอกระชากเบรกที่แนบราบกับพื้นขึ้นมาให้ตั้งฉาก 90 องศากับพื้นอย่างรวดเร็ว พื้นดินตรงที่รถด้านหน้ากำลังวิ่งมาซึ่งเมื่อครู่ยังราบเรียบเป็นปกติ ก็พลันผุดหนามแหลมที่นอนเรียงซ่อนอยู่ขึ้นมาจากพื้นดิน และตั้งชันขึ้นในทันที
"ปังปังปังปังปัง!!!"
เสียงยางรถระเบิดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
"เอี๊ยด—!"
"จี๊—!"
"จี๊กกก—!"
เสียงเบรกกะทันหันอันเจ็บแสบสามครั้ง ตามมาติด ๆ กันทันที
รถสามคันเบรกหยุดกระชากกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
คนในรถตกใจสุดขีด ทันใดนั้นก็มีคนลงจากรถมา หน้าตื่นตระหนก รีบตรวจสอบสถานการณ์อย่างเฝ้าระวัง
เหล่าพนักงานอารักขาที่กอดอกอยู่ในพุ่มหญ้า ไม่ต้องรอคำสั่งจากเซี่ยหลี ต่างยกปืนขึ้น ลงมือช่ำชองพร้อมกันยิงตามเซี่ยหลีใส่กลุ่มคนเหล่านั้น
ต๊ะๆๆๆๆ!!!
เสียงปืนดังระงม เหล่าคนที่ถูกซุ่มโจมตีก็ต่างหยิบอาวุธขึ้นโต้ตอบกลับมาที่เซี่ยหลีและพวก หรือไม่ก็ถือกล่องเงินอุ้มหนีออกจากที่ให้เร็วที่สุด