เซี่ยหลีใช้แผนการฝึกอันแข็งแกร่งของตัวเอง ทำร้ายหัวใจของถั่วเหลืองหนุ่มผู้มีความมุ่งมั่นรอบข้างโดยไม่รู้ตัว
พูดจบ ก็เดินไปที่แถวหน้า ไปยืนข้างตัวต้าเป่าที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งริมสุด
ยื่นมือไปขยี้หัวเขา แล้วกำชับว่า "ตั้งใจเรียนนะ ฉันออกไปข้างนอกสักแป๊บ กลับมาตอนเย็น
บอกปู่ของเธอด้วยว่า ถ้าไม่ไหวก็อย่ารอฉันเลย นอนได้เลย"
ถึงแม้การเรียนของต้าเป่าจะไม่เคยทำให้เธอต้องกังวล
แต่เด็กคนนี้เงินเดือนทุกบาทในอนาคตมันผูกอยู่กับเงินบำนาญของเธอ เธอจะอดใจไม่กระตุ้นให้เด็กขยันได้ยังไง?
ต้าเป่าไม่รู้ถึงเจตนาร้ายของคุณน้าเล็ก พอได้ยินคำกำชับของคุณน้าเล็ก ก็เดาได้แล้วว่าคุณน้าเล็กจะไปทำอะไร
พยักหน้าอย่างจริงจัง แล้วรับปากว่า "คุณน้าเล็ก ไปเถอะ หนูจะตั้งใจเรียน"
พอเซี่ยหลีเดินออกจากห้องเรียน ก็เห็นลู่ติ้งหยวนพิงกำแพงรอเธออยู่ สายตาที่มองมามันประหลาดๆ
เซี่ยหลีเหลือบตามองเขา แล้วเอ่ยถามอย่างไม่เกรงใจ "สีหน้านั้นของนายมันหมายความว่ายังไง?"
ลู่ติ้งหยวนทำท่าครุ่นคิด แล้วชมอย่างจริงใจ "ไม่คิดว่าเธอจะเก่งเรื่องการให้กำลังใจลูกน้องด้วยนะ"
เดิมทีเขาคิดว่าเซี่ยหลีคงไม่มีความอดทนที่จะสอนลูกน้อง พอขึ้นเวรดึก ก็เลยเพิ่มวิชาจิตวิทยาการแนะแนวให้พวกเขาเป็นการเฉพาะ เพื่อสร้างความคิดเชิงบวกและมีความกระตือรือร้นให้พวกเขา