เซี่ยหลีก้มหน้ามองคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกลุ่มคน น้ำเสียงเย็นชาและหยาบกระด้างเล็กน้อย: "ฉันไปค่ายทหารอเมริกันได้ ฉันมีความสามารถทำให้พวกเขาแตะต้องฉันไม่ได้แม้แต่ปลายผม"
"ลองดูสิ ถ้าฉันไปแล้ว พวกเขาจะยังลงมือกับหมู่บ้านพวกคุณอีกไหม?"
คนเมืองฉงถูกเถียงจนพูดไม่ออก
ใคร ๆ ก็รู้ดี เงื่อนไขที่ทหารอเมริกันรับปากว่าจะปล่อยผ่านพวกเขา เป็นเพียงแค่ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ
ต่อให้ส่งตัวเทพธิดาไป ก็แค่ถ่วงเวลาไว้ได้เท่านั้น ไม่มีความหมายอื่นใด ทหารอเมริกันจ้องพวกเขาไว้แล้ว
นายอำเภอหลับตาลงอย่างหนัก พร้อมกับก้มหน้าลงกับพื้นมากขึ้นไปอีก น้ำเสียงเหนื่อยล้า: "ท่านเทพธิดาสอนได้ถูกต้อง"
"เป็นเพราะผมปกครองครอบครัวไม่เข้มงวด ถึงได้สอนให้คนอย่างหยวนซานเป็นคนเสียชาติเกิดแบบนั้นได้"
"เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก หวังว่าท่านเทพธิดาจะให้เวลาพวกเราสักหน่อย ให้พวกเราได้ปรึกษาหารือกลยุทธ์กันในหมู่พวกเราสักเล็กน้อย"
เซี่ยหลีไม่รีบร้อน พวกเขาต้องให้คำตอบที่ชัดเจน
ยังไงก็มีเวลารวมแค่สองวัน ถ้าพวกเขาไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจแก่เธอล่วงหน้า เธอรับรองได้ว่าอีกฝ่ายจะต้องเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน
เธอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "รู้แล้ว ลงไปได้"
ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน กระจายหายไปราวกับกระแสน้ำ จนลับตาจากหน้าประตูลานบ้านเล็ก ๆ ที่เซี่ยหลีอาศัยอยู่