บ้านตระกูลหลี่ของเซี่ยหลี
เซี่ยหลีนั่งก้มหน้าวาดภาพร่างอยู่ที่โต๊ะอาหารในห้องรับแขก
เนื่องจากตอนนี้อาคารวิจัยยังคงหอบกรุ่นไปด้วยแก๊สพิษ ใคร ๆ ก็เข้าไปทำงานที่นั่นไม่ได้ ทุกคนจึงต้องยัดยืดกันอยู่ในอาคารหอพักที่แสนจะแคบ
หลังจากเซี่ยหลียื่นข้อเรียกร้องกับผู้กำกับการเมืองหวงสือเรียบร้อยแล้ว นางก็ไม่ได้กลับไปที่สำนักงานเพื่อทำวิจัยต่อ หากแต่กลับมานั่งคิดถึงบ้านว่าจะสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่ปล่อยพลังงานมหาศาลออกมาได้ในชั่ววูบวาบได้อย่างไร
ประเด็นนี้สำคัญยิ่งต่อการวิจัยและพัฒนาปืนใหญ่แม่เหล็กไฟฟ้า หากพลังงานไฟฟ้าที่ปล่อยออกมาในชั่วขณะไม่แรงพอ ความเร็วในการยิงกระสุนก็จะไม่เร็วพอ ซึ่งจะทำให้แรงระเบิดและพลังทำลายล้างตอนที่กระสุนพุ่งออกไปอ่อนแอลงอย่างมาก
แต่ปัจจุบันหัวเซี่ยยังผลิตชิ้นส่วนเล็ก ๆ ต่าง ๆ ได้ไม่ละเอียดพอ ทฤษฎีอีกจำนวนมากก็ยังไม่แน่นหนา แม้เซี่ยหลีจะมีแนวคิดอยู่ในหัว ก็เอาเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากำลังสูงของยุคหลังมาลอกแบบตามตรง ๆ ไม่ได้
ทำได้เพียงครุ่นคิดไปทีละจุด ทางนี้ตันก็อ้อมวนออกมาอีกทาง เจออุปสรรคก็วนอ้อมเพิ่มอีกสองสามรอบ
แม้ต้องตกอยู่ในสภาวะบ้าคลั่งแบบ "โค้ดมีบั๊กหนึ่งตัวก็รันไม่ผ่าน แต่ถ้าบั๊กหลายตัวประสานกันโค้ดกลับวิ่งได้อย่างสงบสุข" ก็ไม่เป็นไร
ขอให้สร้างสิ่งนั้นออกมาได้ก็สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
"กริ๊ง ๆ ๆ ๆ —!"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
สายความคิดถูกตัดขาด เซี่ยหลีขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วลุกไปรับสาย
"ใครคะ"
น้ำเสียงมีแววอารมณ์เสียเล็กน้อย
"สวัสดีครับ สหายเซี่ยหลี เราคือคณะทำงานเฉพาะกิจที่ปรึกษาเรื่องการร่วมมือกับต่างประเทศของคุณก่อนหน้านี้ เพื่อผลิตวัสดุที่ทนความร้อนสูง
ผมชื่อหลิวเค่อซ่ง ไม่ทราบว่าจะขอปรึกษาเรื่องบางประเด็นกับคุณได้หรือไม่"
อีกฝ่ายพูดจาค่อนข้างสุภาพ ไม่ใช่แบบหยิ่งผยองที่แค่ได้ยินก็หมั่นไส้
น้ำเสียงของเซี่ยหลีอ่อนลงบ้าง แต่คิ้วที่ขมวดกลับยังไม่คลาย