ตามความเคยชินที่ลู่ติ้งหยวนมีต่ออารมณ์ของเซี่ยหลี่ เขาแทบจะพูดออกไปแล้วว่า จริง ๆ แล้วพาแม่ยายมาอยู่บ้านสักสองสามวันก็ไม่ใช่เรื่องมีปัญหาอะไร
ก็คนในบ้านชอบแม่ยายกันทุกคน โดยเฉพาะแม่ของเขาที่สนิทกับแม่ยายเหมือนพี่น้องแท้ ๆ บางทีอาจจะแอบดีใจไม่รู้จบด้วยซ้ำถ้านางมาอยู่ด้วย
แต่เผอิญนึกถึงพ่อยายผู้น่าสมเพชที่ต้องทรมานมาตั้งแต่เซี่ยหลี่ยังเด็ก ยาวนานถึงสามสิบปี เขาก็เลยกลืนประโยคนั้นกลับลงไปอย่างหักห้ามใจ
พ่อยายลำบากมาพอแล้ว เขาไม่ควรไปเพิ่มความวุ่นวายให้อีก
"แต๊ก แต๊ก แต๊ก แต๊ก!"
เสียงฝีเท้ารัวกระหน่ำดังมาจากชั้นบนลงมาชั้นล่าง
เซี่ยหลีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเซี่ยเจี้ยนกั๋วหน้าบึ้งตึง เดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทางฮึดฮัด ทั้งตัวแผ่ออร่า "พ่อจะตามมาเก็บบัญชี"
เห็นท่าทางอึกอักแบบนั้นของเซี่ยเจี้ยนกั๋ว ใจเซี่ยหลี่ก็สะดุ้งวูบ
ดังที่คิดไว้จริง ๆ พอเท้าสุดท้ายก้าวลงพื้น เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็เหวี่ยงขาขึ้นเหมือนเตะลูกขนไก่ "ฉับ" แล้วดึงรองเท้าที่สวมอยู่กระชากออกมา บีบแน่นในมือ
เซี่ยหลี่: !!!!
ไม่ทันคิด ร่างของเธอตอบสนองเร็วกว่าสมอง หันหลังวิ่งหนีทันที
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วขึงเต็มหน้า หัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง ถือรองเท้าในมือ ไม่ลังเลสักนิด พุ่งตรงไปทางเซี่ยหลี่อย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงตะโกนดังลั่นด้วยลมหายใจจากท้องน้อย
"เด็กเวร หยุดเดี๋ยวนี้! วันนี้พ่อจะถลกหนังเธอออกมาหนึ่งชั้นให้ได้!
กล้าไปยุ่งกับหลายประเทศขนาดนี้ เธอถือว่าชีวิตสงบสุขตอนนี้เป็นแค่เรื่องไม่สำคัญงั้นสินะ!
ไม่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสินะ เดี๋ยวพ่อจัดการให้ได้ใช้ชีวิตแบบไม่สงบซะเลย!!!"