พนักงานแนะนำสินค้าที่แต่งตัวคล้ายแอร์โฮสเตสสมัยหลังยืนโค้งตัวเล็กน้อย ยิ้มให้เซี่ยหลีอย่างสุภาพมีมารยาท ยกมือทำท่าเชิญไปทางด้านในห้างสรรพสินค้า แล้วเปิดปากทักทายเซี่ยหลีอย่างกระตือรือร้น
"คุณเซี่ยคะ ห้างของเรามีเสื้อผ้าผ้าเนื้อดีและผ้าไหมที่กำลังเป็นที่นิยมที่สุดตอนนี้ ทั้งนาฬิกา เครื่องประดับงานฝีมือ ครบทุกประเภท สินค้าที่ห้างอื่นไม่มี ที่นี่หาได้หมด แถมคุณภาพยังเยี่ยมยอด
คุณมีสินค้าอะไรที่อยากเลือกซื้อเป็นพิเศษไหมคะ? หรือจะให้ฉันนำทางพาเดินชมให้ทั่วทั้งห้างดีคะ?"
เซี่ยหลีมองพนักงานขายคนนี้ที่ท่าทีดีกว่าพนักงานในสหกรณ์การค้าเมื่อก่อนหลายร้อยเท่า ในใจแทบ "ซึ้งใจ" จนน้ำตาจะไหล ก้มโค้งลงอย่างยาวเยาว์พร้อมน้ำตาอันแสนขมขื่น
เฮ้ย! ในที่สุดก็ไม่ต้องทนสายตาเหยียบหยามของพวกพนักงานขาย ที่ซื้อของแล้วรู้สึกเหมือนเป็นหนี้สหกรณ์การค้าอยู่เสี้ยวหนึ่งซักที!
เธอเคยผ่านยุคที่ธุรกิจบริการอิ่มตัวจนทุกร้านแย่งกันปรับปรุงท่าทีบริการ ถือลูกค้าเป็น "พระเจ้า" จริง ๆ มาก่อน พอย้อนมาอยู่ยุคทศวรรษ 60 แบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกจริง ๆ ว่าพนักงานขายที่ดูท่าทางไม่ใช่คนเล่นด้วยคนเหล่านั้น ยังไม่ทันได้ซื้อของแค่เปิดปากถามก็เหมือนอยากยื่นมือมาตบเธอ!
ความรู้สึกนั้น เหมือนกับเด็กคนใต้ไปซื้อของที่ร้านค้าแถบตะวันออกเฉียงเหนือ พนักงานขายที่นั่นก็แค่มีท่าทีปกติ แต่เด็กคนใต้กลับคิดว่าพนักงานขายกำลัง "ดุ" พวกเขาอยู่ตลอดเวลา!
เซี่ยหลีในใจคิดฟุ้งซ่างไปเรื่องเป็นกอง แต่หน้าก็ยังรักษา "ความสงบ" ไว้ เธอพยักหน้าเบา ๆ ให้พนักงานขาย แล้วตอบอย่างจริงจังว่า "งั้นก็เดินดูไปทีละอย่าง"