สามคนลงจากรถ
จ้าวเฉียงเดินอย่างชำนาญ เหมือนครั้งก่อน หยิบเงินสองเหมาเหน็บให้ยามเฝ้าประตู แล้วก็เดินเข้าสถานีรับซื้อของเก่า
เกาะใต้มีสถานีรับซื้อของเก่าแห่งนี้เพียงแห่งเดียว พื้นที่กว้างขวางมาก
ของมากมายวางเรียงราย ถูกกองไว้เหมือนตลาดขายส่ง เป็นแถว ๆ ขนานกัน มีทางเดินคั่นระหว่างแถว
เซี่ยหลีเห็นเฉินเจินเจินทำหน้าตาปนงงเต็มหน้า ราวกับกำลังคิดว่า “ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? พี่สาวสวยสุดเก่ง ทำไมพาฉันมาเก็บขยะ?” เธอจึงอธิบายเสียงเบา ๆ หนึ่งประโยค
“จ้าวเฉียงอยากมาซื้อตู้ ที่นี่ตู้คุณภาพดีกว่าที่เราให้ช่างทำเอง
เดี๋ยวพอเขาเลือกเสร็จ เราค่อยไปเดินที่อื่นต่อ ฉันได้ยินว่าช่วงกลางคืนแถวนี้มีคนแอบจัดตลาดนัด”
ถึงแม้ตลาดนัดจะไม่มีของดี ๆ อะไร แต่ในยุคที่ความบันเทิงแร้นแค้นขนาดนี้ การเดินตลาดนัดก็นับเป็นการฆ่าเวลาอย่างหนึ่ง คล้าย ๆ กับการเดินห้าง