“ขำไม่ออก!” คราวนี้หลีซิ่วลี่ทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาทันที
ผู้เฒ่าเซี่ยอารมณ์เสียแบบนี้มาตลอดชีวิต ยังแข็งแกร่งทรนงมาตลอด ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มีก็แต่ตอนเจอลูกสาวเท่านั้นที่ถูกทำจนพูดไม่ออก
บรรยากาศผ่อนคลายลงทันที
เรื่องมาถึงขั้นนี้ แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่คิดไปสืบเรื่องนี้อีก ถอนหายใจในใจ มองเซี่ยหลีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ในเมื่อต้องไปเกาะทะเลแล้ว พ่อก็ไม่พูดอย่างอื่น
ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนต้องอดทนให้ได้ ถ้าร้องไห้กลับมาทีหลัง ไม่มีใครช่วยได้หรอก”
เซี่ยหลีพยักหน้ารับทันที “วางใจได้ หนูต้องทำให้ชีวิตมันดีได้แน่”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่ได้แสดงความคิดเห็นกับคำพูดนี้ สีหน้าเคร่งขรึมไม่เคยเป็นมาก่อน
“ไปได้ แต่ต้องสัญญาไว้อย่างหนึ่ง ถึงที่นั่นแล้วห้ามให้ใครรู้ความสัมพันธ์ของเรา และห้ามติดต่อกับเราเด็ดขาด”
เซี่ยหลี: ...
“เป็นไปได้ไหมว่า หนูตั้งใจจะไปหาพ่อกับแม่สองคน?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับภรรยา จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าลูกสาวตัวเองคิดอะไรอยู่
แต่ตอนนี้ทั้งสองมีสถานะต่างกัน ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าลูกสาวเป็นลูกสาวของพวกโรคจิต ก็ที่หมู่บ้านต้องถูกรังแกแน่นอน