หวังเซียวหนิงบีบมือจับแฮนด์จักรยานในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าก็ตึงเครียดขึ้นทันที
เธอมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่แสดงอาการใด ๆ แล้วถามเสียงเย็นชาว่า "พวกคุณคือใคร?"
ผู้หญิงยิ้มให้เธอ "ก็คนที่มีเป้าหมายเดียวกันกับคุณไง เซี่ยหลีกับลู่ติ้งหยวนจบแบบไม่สวย คุณไม่อยากเห็นแบบนั้นใช่ไหม เราก็เหมือนกัน
แค่ให้เซี่ยหลีหายไป คุณไม่เพียงจะแก้ปัญหาฐานะในตระกูลลู่ได้ สายใหญ่ที่เสียเซี่ยหลีซึ่งเป็นกำลังชั้นดีไป ก็ต้องได้รับความเสียหายอย่างหนัก
นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่คุณอยากเห็นที่สุดหรือ?
หรือว่าคุณยังจะยอมให้คนอื่นเล่นงานต่อไป ทำงานดี ๆ ที่ทำไปก็ไม่มีวันรอด แล้วถูกลากไปยัดเสียบไปยังที่ที่พวกเขาอยากให้คุณไป?
งานทั้งหมดนั้นคุณสอบเข้าไปด้วยตัวเอง ที่ได้ทำงานก็เพราะฝีมือคุณล้วน ๆ แต่ตอนนี้กลับถูกฟ้องร้อง ถูกบีบจนงานไม่เหลือซักอย่าง
อย่าบอกนะว่าคุณไม่เกลียด!"
ผู้หญิงมองหวังเซียวหนิง มุมปากยิ้มอย่างสบายใจเต็มที่
เธอเข้าใจคนเห็นแก่ตัวแบบหวังเซียวหนิงดีเกินไป ต่อให้เป็นคนที่เธอมีเรื่องแค้นด้วย ถ้าเป็นประโยชน์กับฝ่ายตัวเอง ก็จะไม่ลังเลที่จะบี้ทิ้ง
เซี่ยหลีไร้ความยับยั้งชั่งใจ บังคับซื้อบังคับขาย ยังใช้เทคโนโลยีคุกคามความมั่นคงของชาติพวกเขา
ภายนอกเธอเหลี่ยมลื่นจับยาก บางทียังแหลมคม ทำให้การลอบสังหารของพวกเขาล้มเหลวมาแล้วหลายครั้ง
แต่ด้วยความที่เซี่ยหลีห่วงใยความผูกพันในครอบครัวเช่นนั้น ภายในย่อมต้องลงมือง่ายกว่าแน่
เมื่อผู้หญิงตรงหน้าสำเร็จแล้ว ต่อให้เธอจะจบลงเยี่ยงไหน ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเขาจะไปยุ่ง
หวังเซียวหนิงจ้องมองผู้หญิงนิ่งค้าง แต่กลับไม่ได้เห็นด้วยที่จะร่วมมือกลืนกินศัตรูร่วมอย่างที่ผู้หญิงคาดไว้ทันที
เธอค้ำจักรยานไว้ สายตาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้านิ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งยิ่ง "ถ้าฉันฟังพวกคุณ ฉันจะได้อะไร? ฉันแม้แต่พื้นหลังของพวกคุณยังไม่รู้เลย ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณไม่ได้หลอกฉัน?"