สีหน้าของเซี่ยหลีบอกไม่ถูกทันที สายตาที่มองยามะดะหมอด้วยความดูถูกและรังเกียจปนไม่เชื่อจนแทบจะทะลักออกมา เธอยกมือชี้ไปที่เขา พูดด้วยความโมโหจนแทบจะขาดสติพยายามจะหาเหตุผลกับเขา: “ไม่เอาน่า นายป่วยหรือไง?!
พวกนายจับฉันมาเองใช่ไหม? พอเรื่องพลาดก็มาโทษฉันหมด! นั่นมันพวกนายคิดจะทำร้ายฉันก่อนไม่ใช่เหรอ?!
นายโกรธฉันแล้วจะได้อะไร? ถ้านายไม่ทรยศชาติ แล้วไม่จับฉันมา ถึงจะต้องมาอยู่ในสภาพนี้แบบนี้เหรอ?
คิดจะเอาชีวิตฉันเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วยังกล้าพูดว่าเป็นการฆ่าเพื่อความถูกต้องอีก!?
ให้คนไปควบคุมเขาไว้ ให้เขาส่งข่าวให้ผู้บังคับบัญชา
ไม่ใช่คนที่ไปพัฒนามณฑลกว่างจากเกาะใต้หรือไง? ถ้ากล้าส่งข่าวปลอม ฉันจะฆ่ามันให้หมดทั้งบ้าน!!”
ไอ้หมอนี่มันจ้องตาฉันแบบนั้นหมายความว่าไง?! หรือว่าการแก้แค้นที่เกาะญี่ปุ่นของฉันก่อนหน้านี้ยังไม่โหดพอ ถึงให้พวกมันคิดว่าฉันเป็นคนที่รับผิดแทนได้!?
ทั้งที่พวกนี้เป็นฝ่ายไปหาเรื่องครอบครัวจางซานก่อน แล้วยังจับตัวฉันผิดคนอีก ถึงได้มาอยู่ในสภาพนี้ พอแผนล้มเหลว กลับมาโทษฉัน นี่มันถูกต้องเหรอ!?
ตายาย ช่างอยุติธรรมกับฉันเหลือเกิน!
ยามะดะหมอไม่สนใจสิ่งที่เซี่ยหลีพูดเลยแม้แต่น้อย ดวงตาที่ดุร้ายราวกับงูพิษจ้องไปที่เซี่ยหลีไม่ละสายตา ใบหน้าฉีกยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วใช้ฟันกัดถุงยาพิษในปากให้แตก เลือดดำไหลออกจากมุมปาก ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้น สิ้นใจไป
เขารักเกาะญี่ปุ่นมากงั้นเหรอ? ก็ไม่ขนาดนั้น
เพียงแต่คิดว่าทำงานกับคนญี่ปุ่นแล้วมีอนาคตกว่า แค่ส่งเทคโนโลยีทางการแพทย์ที่ไร้ประโยชน์ให้เกาะญี่ปุ่นก็ไม่ได้ทำให้หัวเซี่ยเสียหายอะไร ยังได้เงินกลับไปเป็นทุนให้องค์กรอีก ทุกอย่างเพื่อสาธารณรัฐ