หลังจากส่งเด็กๆ ไปแล้ว เซี่ยหลีก็กลับมาบ้าน นั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้างพาดบนโต๊ะกาแฟ สีหน้าเฉยเมยราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก
เธอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไปจับตาดู ดูว่าลู่ติ้งหยวนเลิกงานเมื่อไหร่"
เหล่านายทหารรักษาการณ์สารพัดประโยชน์ที่คอยรับใช้อยู่หลายนาย: ...ดูจากสีหน้าของเจ้ากองพลตอนนี้แล้ว คาดว่าคราวนี้พี่เขยของพวกเขาคงต้องตายไปสักครั้งแน่ๆ
ฟางจิ้นปู้รีบวิ่งไปสืบข่าวให้เซี่ยหลีทันที
เซี่ยหลีนั่งเอนหลังบนโซฟา อกกอดแขน ในใจโกรธจนกระทั่งแม้แต่อาหารว่างก็ไม่อยากกิน นับเป็นครั้งแรกที่เธอทำได้จริงๆ นั่นคือในหัวมีแต่ลู่ติ้งหยวนคนเดียว ไม่มีใครอื่นอีก
"ติ๊กตอก...ติ๊กตอก...ติ๊กตอก..."
นาฬิกาแขวนผนังเดินไปทีละวินาที บอกเวลาที่ผ่านไปอย่างชัดเจน
"เจ้ากองพล หมวดลู่กำลังเดินทางกลับแล้ว"
เซี่ยหลี่ได้ยินดังนั้น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา รีบลุกขึ้นยืนทันที ก้าวยาวๆ ออกไปข้างนอก
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู ก็โบกมือไปทางเหล่านายทหารรักษาการณ์ใต้บังคับบัญชา "วันนี้ดึกแล้ว พวกนายกลับไปพักผ่อนได้"
"พรุ่งนี้เช้าไปโรงเรียน"
วกไปวนมาเป็นวงกว้างขนาดนั้น เรื่องลางานก็เตรียมไว้พร้อมแล้ว แต่ไม่คิดว่าเรื่องใหญ่ขนาดนั้นจะจัดการเสร็จ ยังทันไปโรงเรียนพรุ่งนี้ได้อีก
ถ้าพูดว่าเธอไม่ใช่ลูกจ้างที่เทพที่สุดที่สวรรค์เลือกมา ก็คงไม่มีใครเชื่อ
แต่บางเรื่อง ก็ยังต้องทำให้เสร็จในคืนนี้ ป่านนี้ก็ตีหนึ่งครึ่งแล้ว งั้นก็จัดการเรื่องที่ต้องจัดการให้หมดคืนนี้เลยดีกว่า
เหล่าทหารรักษาการณ์ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยหลี ต่างก็แอบเหลือบมองเซี่ยหลีแวบหนึ่ง แล้วรีบเก็บสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว สายตาหลายคู่สบกันชั่วขณะก็ส่งสัญญาณเข้าใจกันทันที